سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: نخستین همایش ملی ادبیات فارسی و پژوهشهای میان رشته ای

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

سمیرا مدرس –

چکیده:

در اواخر قرن هجده و اوایل قرن نوزدهم میلادی و اوج گیری مکتب رمانتیسم در اروپا، نویسندگان بسیاری برای آفرینش ادبی از ادبیات شرق بهره جستند. تامس مورنیز در خلق شعر روای بلند خود به نام «لاله رخ» (Lalla rookh, 1817) تاریخ و فرهنگ و داستانهای کهن ادب فارسی را چنان به هم پیوند زد که در نهایت تصویری غنی و گیرا از ایران پیش روی خواننده غربی قرار گرفت. ادوارد سعید نظریه پرداز فلسطینی- آمریکایی، با مطرح کردن نظریه شرق شناسی (Orientalism, 1979) دریچه جدیدی در مطالعات ادبی گشود و چنین اظهار داشت که توصیف خواهد بود. تئوری سعید شاخه هایی چون ادبیات، سیاست و جامعه شناسی را در هم آمیخت و خوانشی نو از ادبیات شرق نگر غربی ارائه داد. این نوشتار بر آن است تا شعر لاله رخ اثر تامس مور را مورد بررسی قرار داده و بهره گیری سیاسی و اجتماعی شاعر از داستانهای ایرانی و به ویژه داستانهای شاهنامه را در قالب نظریه شرقشناسی ادوارد سعید مورد مداقه قرار دهد.