سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش ملی آموزش در ایران ۱۴۰۴

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

مهرنوش پازارگادی – دانشیار بازنشسته دانشکده پرستاری و مامایی شهید بهشتی، دکترای مدیریت
معصومه اطاقی – دانشجوی دکترای پرستاری دانشکده پرستاری و مامایی شهید بهشتی

چکیده:

با توجه به اینکه در روشهای نوین تدریس بر یاددادن یادگیری به فراگیران به عنوان هدف نهایی آموزش تأکید میشود، خود آموزی اهمیت پیدا میکند. در این مقاله با مرور معتبرترین منابع در دسترس الکترونیکی و چاپی به توضیح این روش به عنوان یک فرایند و یک استعداد پرداخته شده است. مضامین مربوطه (شامل اندازهگیری، مشخصات، منبع و منشاء خود آموزی، خود آموزی به عنوان هدف و به عنوان فلسفه و متون دفاعی و انتقادی مربوطه)، انواع فعالیتها، تواناییها و مهارتهای فراگیر، مقیاس خود رتبهدهی، تواناییها و صلاحیتهای معلم، یادگیری عمیق، مدل مرحلهبندی شده، موانع مشارکت و کاربرد خود آموزی مورد بحث قرار گرفتهاند. در قسمت کاربرد خود آموزی نیز راهکارهایی جهت به کارگیری این روش و فعالیتهایی جهت توسعۀ مهارتهای شناختی در بالین نقل شده است.