مقاله خودکارامدی: مفهومی عملکردی و تاثیرگذار در کنترل دیابت نوع ۲ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در خرداد و تیر ۱۳۹۱ در تحقیقات نظام سلامت از صفحه ۳۳۹ تا ۳۴۷ منتشر شده است.
نام: خودکارامدی: مفهومی عملکردی و تاثیرگذار در کنترل دیابت نوع ۲
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله خودکارامدی
مقاله دیابت نوع ۲
مقاله HbA1C
مقاله بیمار مبتلا به دیابت نوع ۲

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: طل آذر
جناب آقای / سرکار خانم: شریفی راد غلامرضا
جناب آقای / سرکار خانم: اسلامی احمدعلی
جناب آقای / سرکار خانم: الحانی فاطمه
جناب آقای / سرکار خانم: مهاجری تهرانی محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: شجاعی زاده داوود

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: خودکارامدی به عنوان یک متغیر روانی – اجتماعی در حوزه دیابت، از مواردی است که می تواند در انواع پیامدهای این بیماری به صورت مطلوب یا نامطلوب تاثیرگذار باشد. این پژوهش با هدف تعیین میزان خودکارامدی و عوامل موثر بر آن در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ انجام گرفت.
روش ها: مطالعه توصیفی – تحلیلی حاضر در سال ۱۳۹۰ به مدت ۴ ماه انجام شد. جامعه مورد مطالعه، بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ مراجعه کننده به یکی از مراکز دیابت شهر اصفهان بودند. حجم نمونه ۱۴۰ نفر و به روش نمونه گیری مستمر (متوالی) انتخاب شد. میزان خودکارامدی بیماران با استفاده از پرسشنامه دو قسمتی شامل اطلاعات دموگرافیک و مرتبط با بیماری (۱۲ گویه) و ابزار استاندارد خودکارامدی (۸ گویه) بر اساس مقیاس ده درجه ای لیکرت اندازه گیری گردید. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار SPSS11.5 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
یافته ها: میانگین سنی بیماران ۵۳٫۲۳±۷٫۸۲ سال (۷۵-۳۷ سال) و طول مدت بیماری شرکت کنندگان در این مطالعه ۷٫۱۹±۵٫۶۳ سال (۲۰-۱ سال) گزارش گردید. میانگین و انحراف معیار خودکارامدی ۳۶٫۲۹±۹٫۲۷ و میزان امتیاز خودکارامدی بین ۱۹ و ۵۶ متغیر بود. در مجموع ۵۸٫۶ درصد بیماران مبتلا به دیابت دارای خودکارامدی پایین بودند. یافته های مطالعه نشان داد که وضعیت تاهل (P<0.01)، سطح تحصیلات (P=0.04)، وضعیت سلامتی عمومی فرد از دیدگاه خود (P=0.04)، طول مدت ابتلا به دیابت (P=0.02) و HbA1C (P=0.02) با خودکارامدی ارتباط معنی داری داشتند؛ به طوری که افراد متاهل، دارای تحصیلات بیشتر، وضع سلامتی مطلوب و مدت زمان بیشتر ابتلا به دیابت دارای خودکارامدی بالاتری بودند و با افزایش خودکارامدی میزان HbA1C کاهش یافت.
نتیجه گیری: با توجه به این مورد که خودکارامدی به عنوان یکی از عوامل موثر و کلیدی در کنترل دیابت به شمار می رود و این که درصد چشمگیری از بیماران مورد مطالعه از امتیاز خودکارامدی پایینی برخوردار بودند، ضرورت انجام مداخلات آموزشی با بهره گیری از مدل های آموزش بهداشت و ارتقای سلامت با تمرکز بر سازه خودکارامدی اجتناب ناپذیر می نماید.