سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: همایش ملی سازه، راه، معماری

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

سپیده شکوهی تبریزی – دانشجو کارشناسی ناپیوسته

چکیده:

افزایش چشمگیر و روزافزون جمعیت درطی سده های اخیر نیاز به ساخت و تولید فضاهای مسکونی درابعاد گسترده و انبوه را باعث گردید و همین خود عاملی شد که جوامع انسانی درقالب معماری مدرن با استفاده از امکانات تکنولوژیک خود خانه های جدید آپارتمانی و مسکونی امروزی خود را درمقیاسی وسیع تولید نمایند درنتیجه اینگونه ساخت و سازها هرچند که درظاهر نیاز جمعیت در حال افزایش به فضاهای مسکونی تا حدودی مرتفع گردید اما عدم توجه به شرایط اقلیمی و جغرافیایی و همچنین بافت فرهنگی و سنتی جوامع مختلف باعث گردید معماری مدرن در قالب انبوه سازی کلیشه ای خود تنها به ساخت فضاهای برای استقرار و استراحت انسانها بیندیشد بیآنکه کارآمدی و سازگاری این قبیل واحدهای ساختمانی را بعنوان شاخص اصلی بنگرد ازاین رو درنوشتار حاضر سعی گردیده تا با مطالعه موردی چندنمونه از خانه های تاریخی تبریز میزان هماهنگی معماری تاریخی آذربایجان با اقلیم و جغرافیای منطقه با توجه به عناصر فرهنگی و سنتی مورد مطالعه قرارگیرد.