مقاله خارشتر و ترنجبین که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۹۱ در طب سنتی اسلام و ایران از صفحه ۲۳۵ تا ۲۳۸ منتشر شده است.
نام: خارشتر و ترنجبین
این مقاله دارای ۴ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله طب سنتی ایران
مقاله خارشتر
مقاله ترنجبین
مقاله جنوب خراسان
مقاله ملین
مقاله سنگ کلیه

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: امین غلامرضا
جناب آقای / سرکار خانم: خانوی مهناز
جناب آقای / سرکار خانم: ذوالفقاری بهزاد
جناب آقای / سرکار خانم: رحیمی روجا
جناب آقای / سرکار خانم: سلطانی ابوالقاسم
جناب آقای / سرکار خانم: شمس اردکانی محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: شیرزاد میثم
جناب آقای / سرکار خانم: صادق پور امید
جناب آقای / سرکار خانم: طالب امیرمهدی
جناب آقای / سرکار خانم: قنادی علیرضا
جناب آقای / سرکار خانم: کریمی مهرداد
جناب آقای / سرکار خانم: کشاورز منصور
جناب آقای / سرکار خانم: محقق زاده عبدالعلی
جناب آقای / سرکار خانم: معطر فریبرز
جناب آقای / سرکار خانم: مینایی باقر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
خارشتر که تحت عنوان اشترخار، حاج، عاقول و دوتیکانی نیز در منابع طب سنتی ایران شناخته می شود، گیاهی با خارهای فراوان است و در برخی نقاط خصوصا جنوب خراسان نوعی مان با نام ترنجبین توسط حشره ای سخت بالپوش بر روی آن تولید می شود. برای خارشتر افعال متفاوتی نظیر رادع، جالی، مفتح و تریاق سموم و برای ترنجبین افعالی نظیر ملین طبع و مسهل صفرا در طب سنتی ایران قید شده است. خارشتر به صورت خوراکی و موضعی جهت درمان بواسیر نافع است. عرق خارشتر جهت درمان سنگ های کلیوی کاربرد دارد. در این مقاله نام این گیاه و مان آن بر اساس خصوصیاتی که در منابع طب سنتی برای آن مذکور است، مشخص گردید. نتیجه اینکه مشخصات خارشتر و مان ترنجبین در طب سنتی ایران به طور کامل با Alhagi persarum Boiss. & Buhse. Syn.: Alhagicamelorum L. از خانواده پروانه واران (Papillionaceae) مطابقت دارد.