سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: دهمین کنفرانس مهندسی حمل و نقل و ترافیک ایران

تعداد صفحات: ۱۶

نویسنده(ها):

ابراهیم غفاری – کارشناش ارشد علوم سیاسی و ترافیک – مسئول ترافیک ناحیه ۲منطقه ۱۳
پریچهر غفاری – دانشجوی کارشناسی معماری

چکیده:

امروزه، شهرهای کشور با چالش های عدیده ای مواجه هستند که کمبود فضای پیاده، یکی از آن چالش ها برای مدیریت شهری بشمار می رود. واقعیت اینکه، شهرها هزینه سنگینی را بابت تردد خودروهای شخصی می پردازند. در این میان موتورسیکلت و خودرو شخصی اصلی ترین منابع آلاینده زیست محیطی شناخته می شود. مطالعات نشان می دهد که توسعه مسیر های سواره رو، راه حل برطرف کردن معضل ترافیکنیست. بلکه یکی از مهمترین جنبه های حمل و نقل انسان مدار، پیاده راه هایی است که در جهت آسایش و نشاط اجتماعی طراحی شده باشند. لذا شبکه خیابان های بدون خودرو مکان هایی مطلوبی هستند که سالم ترین محدوده شهری را تشکیل می دهند. علیرغم اینکه ساختار ترافیکی شهرها با استانداردهای شناخته شده فاصله دارد،لذا، ظرفیت سازی بایستی در جهت نیل به حمل و نقل پایدار جزئی از برنامه های اساسی حوزه مدیریت شهری محسوبگردد.هدف از ارائه این مقاله شناخت بسترها و مولفه های کارآمدی است که تاثیر بسزایی در اصلاح فضاها و ارتقاء کیفیتحمل و نقل شهری دارند.