سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: یازدهمین کنفرانس مهندسی حمل و نقل و ترافیک ایران

تعداد صفحات: ۱۴

نویسنده(ها):

الهام امینی – دکترای شهرسازی، استادیار و مدیر گروه شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی، وا
سارا غلامعلی پور – کارشناس ارشد، شهرسازی پژوهشگر و کارشناس ارشد شهرسازی

چکیده:

تا قرنها قبل اکثر شهرها در مقیاس حرکت عابر پیاده بوده اند ولی اخیراً محورهای پیاده به علت تسخیرشهر توسط وسایل نقلیه و چیرگی آن بر انسان، مورد کم توجهی جدی قرار گرفته اند. بنابراین تا زمانی کهشهرها بدلیل ارتقاء کیفیت زیست محیطی در جهت کاهش سوخت فسیلی، بهبود سلامت جسمی و روانی انسان، بهبود کیفیات اجتماعی و … به حرکت عابر پیاده وابسته است، بازگشت و رویکرد مجدد به سرزندگیفضاهای شهری از دیدگاه عابر پیاده ضرورتی اجتناب ناپذیر بنظر می رسد. در نتیجه برای رسیدن به یک سیستم حمل و نقل پایدار نیازمند فعالیتهایی بیش از کنترل آلودگی هوا، ترافیک یا کاهش مصرف سوختهستیم و بررسیها نشان داده که هیچ راهحل منفردی برای حل مشکلات پیچیده حمل و نقل وجود ندارد و رفع چنین مشکلی نیازمند یک سازوکار جامع، پویا و قابل اطمینان است. پیادهروی و دوچرخهسواری یکی ازروشهای پایدار حمل و نقل هستند. هدف از این مقاله، بررسی تأثیر حمل و نقل انسان مدار بر سلامت جسم و روح شهر و شهروندان در محله یوسف آباد تهران می باشد. روش تحقیق، روش توصیفی و موردی- زمینه ایمی باشد. نتایج نشان می دهد ایجاد فضاهای جمعی امن و تشویق به پیاده روی به عنوان منابع سلامتی و درمانی، هم چنین افزایشمشارکت شهروندان، بطور کلی حمل و نقل پایدار و انسان محور، سلامت جسم و روحشهروند را به دنبال خواهد داشت