سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: نهمین کنگره بین المللی مهندسی عمران

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

سعید محمدی لامع – دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه تفرش
ناصر عرفانی – عضو هیئت علمی و استادیار دانشگاه تفرش

چکیده:

یکی از مسائل مهم کنونی در حوزه حمل و نقل افزایش روز افزون حجم ترافیک جاده های موجود می باشد که کارشناسان را مجاب به ارائه روشهای مختلف عریض سازی این جاده ها نموده است. یکی از روشهای مدرن در این زمینه استفاده از سیستم مرکب دیوارهای نگهبان میخکوبی شده پایدار – شده مکانیکی جهت احداث یک جاده دو خطه غیر همسطح می باشد. در این سیستم ابتدا دیوار میخکوبی شده با خاکبرداری مرحله ای اجرا می شود و پس از آن، شیب بالای این دیوار در یک مرحله خاکبرداری شده و خاک مسلح با خاکریزی مرحله ای تا دست یابی به ارتفاع لازم ادامه می یابد. در این مقاله میزان اثر گذاری ۳۱ متغیر بر روی ماکزیمم کشش ایجاد شده در میخ ها در انتهای ساخت دیواره مرکب، ارائه می گردد. متغیرهای بررسی شده شامل زاویه اصطکاک داخلی خاک، چسبندگی خاک، وزن مخصوص خاک، ارتفاع دیوار میخکوبی شده، طول میخ ها، فاصله بندی افقی و قائم میخ ها، قطر میلگردهای بکار رفته در دیوار میخکوبی شده، زاویه قرار گیری میخ ها در خاک، زاویه شیب دیوار میخکوبی شده، ارتفاع دیوار پایدار شده مکانیکی، عقب کشی دیوار پایدار شده مکانیکی و طول ژئوگریدها می باشد. بررسی پارامترهای مقاومتی خاک نشان دهنده این بود که با بهبود پارامترهای مقاومتی، خاک سهم بیشتری از نیروهای محرک را جذب )تحمل( می کند. همین امر موجب می شود تا با افزایش پارامترهای مقاومتی برشی، نیروهای کششی در میخ ها کاهش یابند. نقش زاویه اصطکاک داخلی در این مورد بیشتر از چسبندگی و وزن مخصوص خاک بدست آمد. همچنین با تغییر و بهبود پارامترهای هندسی در سیستم نیز میخ ها رفتار متفاوتی در جذب نیروی کششی از خود نشان دادند که در این تحقیق مورد بررسی قرار گرفته است