مقاله حساسیت گونه های کاندیدای دهانی افراد آلوده به HIV نسبت به داروهای ضد قارچی تحت شرایط برون تنی در ایران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در اردیبهشت ۱۳۹۱ در مجله دانشکده پزشکی از صفحه ۹۶ تا ۱۰۳ منتشر شده است.
نام: حساسیت گونه های کاندیدای دهانی افراد آلوده به HIV نسبت به داروهای ضد قارچی تحت شرایط برون تنی در ایران
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کاندیدیازیس دهانی
مقاله گونه های کاندیدا
مقاله مقاومت دارویی
مقاله بیماران آلوده به HIV

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: کتیرایی فرزاد
جناب آقای / سرکار خانم: خسروی علیرضا
جناب آقای / سرکار خانم: خلج وحید
جناب آقای / سرکار خانم: حاجی عبدالباقی محبوبه
جناب آقای / سرکار خانم: خاکسار علی اصغر
جناب آقای / سرکار خانم: رسولی نژاد مهرناز

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: مقاومت عوامل ایجاد کاندیدیازیس دهانی به داروهای ضد قارچی از مشکلات بیماران آلوده به HIV است. افزایش مقاومت و استفاده بیش از پیش از داروها، اهمیت بررسی حساسیت آنتی بیوتیکی را نشان می دهد. مطالعه حاضر میزان حساسیت گونه های کاندیدای جدا شده از بیماران آلوده به HIV را به داروهای ضد قارچی بررسی می کند.
روش بررسی: ۱۵۰ نمونه دهانی از بیماران آلوده به HIV بر روی محیط های کروم آگار و سابورو آگار کشت داده شد. جدایه های رشد یافته بر اساس روش های متداول تشخیص مخمرها تعیین هویت شدند. با روش های انتشار دیسک و میکرودایلوشن براث الگوی حساسیت به شش داروی ضد قارچی تعیین گردید.
یافته ها: کاندیدا آلبیکنس (۵۰٫۲%) و کاندیدا گلابراتا (۲۲%) شایع ترین گونه های جدا شده بودند. ۲۵٫۷% از جدایه های کاندیدا آلبیکنس نسبت به داروی فلوکونازول مقاوم بودند و این میزان برای کتوکونازول و کلوتریمازول به ترتیب ۲۱٫۹% و ۱۶٫۴%بوده است. مقاومت نسبت به داروهای آمفوتریسین، نیستاتین و داروی کاسپوفانژین دیده نشد. از طرفی ۵۷٫۷% از جدایه های کاندیدا گلابراتا نسبت به فلوکونازول مقاوم بودند و این میزان برای کتوکونازول و کلوتریمازول به ترتیب ۳۱% و ۳۵% بود.
نتیجه گیری: مقاومت گونه های کاندیدا به داروی آزولی، به خصوص فلوکونازول رو به افزایش است. بررسی مقاومت جدایه های کاندیدا به روش انتشار دیسک و یا میکرودایلوشن براث در آزمایشگاه ها جهت کنترل عفونت کاندیدیازیس دهانی مطلوب است. هرچند داروی نیستاتین به وفور برای بیماران مورد استفاده قرار می گیرد اما مقاومت به این دارو ناچیز است. استفاده از داروی کاسپوفانژین نیز با توجه به عدم مقاومت توصیه می گردد.