مقاله حدیث مولانا و مثنوی او در مجالس و سخنان عارفان هند که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸- بهار و تابستان ۱۳۸۹ در پژوهشنامه ادب حماسی (پژوهش نامه فرهنگ و ادب از صفحه ۱۴۴ تا ۱۵۱ منتشر شده است.
نام: حدیث مولانا و مثنوی او در مجالس و سخنان عارفان هند
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله مولانا
مقاله عارفان هندی
مقاله مثنوی
مقاله غزلیات شمس
مقاله وحدت وجود

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: قاسمی شریف حسین

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
عارفان بزرگ هند، همواره با عارفان ایرانی ارتباط داشته اند. مهاجرت عارفان به سرزمین هند و ورود مسلمانان از خراسان قدیم به این سرزمین به گسترش این ارتباط ها مدد می کرد. همواره عارفان هند پیران و وابستگانی در خراسان داشته اند و این وابستگی ها تا دیر زمان ادامه داشته است.
یکی از عارفان نام دار و سرشناس ایرانی، مولانا جلال الدین محمد بلخی است که در زمان خود، سلسله معنوی و عرفانیش در هند ناشناخته ماند، با این وجود همواره مورد عنایت فقیران و عارفان هندی قرار گرفت و مثنوی و غزلیاتش در مجالس و سخنان عارفان هندی طنین انداز شد. عارفان همواره برای تصدیق و تایید سخنان عرفانی خود و بویژه درباره وحدت وجود از ابیات مثنوی بهره می جستند؛ عارفانی هم چون بوعلی شاه قلندر، شیخ امان الله پانی پتی، شیخ حسن بدخشی و ….
در این پژوهش چگونگی تاثیرپذیری عارفان هندی از مولانا هم راه با شواهد و نمونه هایی بررسی می شود.