سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: چهارمین همایش علمی سراسری دانشجویی جغرافیا

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

محبوبه صفایی مهر – دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشگاه پیام نور
مهسا شاه بختی – دانشجوی کارشناسی ارشد سنجش از دور وgis

چکیده:

حاشیه نشینی را به معنای عام شامل تمام کسانی میدانند که در محدوده اقتصادی شهرساکن هستند ولی جذب اقتصاد شهری نشده اند ودر کشورهای در حال توسعه، به محلات فقیرنشینی اطلاق میشود که اطراف شهرهای بزرگ به وجودآمده است. به طورکلی مناطق حاشیه نشین، نه امکانات شهری ونه شکل و شمایل روستاها رادارا هستند .یکی از مسایل مهمی که حاشیه نشینی برای شهرهای بزرگ فراهم آورده است تهدید امنیت انسانهاست. آمار نشان میدهد که اکثر جرائم اتفاق افتاده در شهر تهران توسط افرادی صورت گرفته که درحاشیه ها زندگی میکردند . به طور کلی ساختار مناطق حاشیه ای به گونه ای است که گروهها و باندهای مافیایی با حضوردرآنجامی توانند به فعالیت نابهنجارخود بپردازند. همچنین بخش اعظم جرائم وتخلفات اعم از سرقت، فروش موادمخدر، فحشا، نزاع و درگیری و … دراین مناطق صورت میگیرد که از نمونه های بارز آن میتوان به فجایع پاکدشت، قتلهای عنکبوتی مشهد، خاک سفید و … اشاره نمود . نداشتن اشتغال، وضعیت کاری بد و به طبع نداشتن درآمد ثابت برای گذران زندگی، سطح سوادپایین، باروری بالا سبب میشود فرد حاشیه نشین برای گذران زندگی خود و خانواده اش به خلاف روی آورد