سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: کنفرانس ملی توسعه پایدار و عمران شهری

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

سیدمهدی حسینی – دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا
سیداسماعیل موسوی – دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا
میثم شمس – دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا

چکیده:

افزایش جمعیت شهری جهان در قرن حاضر بویژه نیمه دوم آن آهنگ شتابانی یافته است بازتاب این رشد به همراه تغییر الگوی مصرف زمین حاشیه نشینی را به دنبال آورده است حاشیه نشینی درحقیقت جلوه ای از فقرشهری و عملکرد فضا به عنوان بستر باز تولید فقر است حاشیه نشینان قشر فقیری هستند که با عوارضی چون ساختمان های ناپایدار فقر اقتصادی و … سروکار دارند و فرایند توسعه شهری پایدار و شبکه شهری را با چالشهایی روبرو میسازند در مقاله حاضر با بررسی مطالعات انجام پذیرفته پیرامون حاشیه نشینی به موانعی که این پدیده در شاخصهای توسعه پایدار ایجاد می کند پرداخته شده است همچنین برای دستیابی به هدف تحقیقکه همانا تبیین یکی از موانع تاثیر گذار در راه تحقق توسعه پایدار شهری می باشد با روش تحلیلی توصیفی و استفاده از مولفه های سه گانه اجتماعی اقتصادی و زیست محیطی پایداری شهری دربخش حاشیه نشین شهر تهران مورد بررسی قرارگرفته است نتایج حاصل از این تحقیق بیان میدارد که حاشیه نشینی درراه تحقق توسعه پایدار شهری در تمامی مولفههای یاد شده مانعی اثرگذار محسوب می گردد.