سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: دومین همایش ملی مقابله با بیابان زایی و توسعه پایدار تالاب های کویری ایران

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

محسن فراهی – کارشناسی ارشد بیابان زدایی
سعید محمدی – کارشناس ارشد محیط زیست
مجتبی محمدی – دانشجوی کارشناسی ارشد آبخیزداری

چکیده:

درحالیکه تغییرات اقلیمی درظرف زمان ومکان اتفاق می افتدتصویر اقلیم جهانی درطول ۲۰۰۰ سالگذشته ثابت مانده است بنابراین پدیده بیابانزایی فعلی را می بایست به مداخله انسان و کاربرد تکنولوژی جدید نسبت داد نه افزایش خشکی اگرچه این دلیل آن نیست که خشکسالی های طولانی بیابان زایی را تسریع نکرده است مسائل ایجاد شده توسط سوء مدیریت منابع آب درسیستم های مختلف آمایش زمین را با بکارگیری مناسب تکنیکهای بهینه مطمئن آب حفاظت از اب استفاده از روشهای پیشرفته آبیاری کنترل نمک مدیریت رواناب و کنترل سیلاب می توان حل نمود هریک از تکنیکهای طبقه بندی شده م یتواند بازدهی را افزایش داده و ممکن ااست بیابان زایی را متوقف کرده و یا اینکه مراحل آنها را دگرگون نماید و درنهایت موجب تخریب گردد این تکنیکهای می توانند درهفت سیستم آمایش زمین کاربرد داشته باشند. بطور کلی اکثر تکنیکهای مدیریت منابع آب که دراین مقاله ذکر شده اند دارای پتانسیل بیابان زایی سبک می باشند روشهای حفاظت آبخیز ها کنترل نمک زایی و زهکشی و زراعت به وسله رواناب استثنا بوده و دارای پتانسیل متوسط تا زیاد درتخریب زمین هستند.