سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: همایش منطقه ای توریسم و توسعه

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

پریوش کرمی – کارشناسی ارشد جغرافیا طبیعی

چکیده:

جغرافیا از نظر دانشمند بزرگ یونانی اراتوستن در ۲۳۰۰ سال قبل مطالعه زم ین به عنوان جا یگاه انسان توصیف شده است. جغرافیا در مطالعه زمین به عوامل طبیعی و انسانی متعددی برخورد می کند که استفاده از آن منابع به گونه ای در نوع معشیت انسانها، پوشش گیاهی، مسکن، ش یوه بهر کش ی از زم ین، ارتباط مناطق با هم و … دخالت می کند. مفهوم جغرافیا : رابطه انسان با محیط است انسان در محیط، فعالیت ها و نقش آفر ین ی ها ی متعدد ی به عهده دارد و محیط شامل محیط طبیعی، انسانی و اجتماعی می باشد. با شناخت محیط و استفاده بهینه از توان و ظرفیت های جغرافیای مانند در یاها ، دریاچه ها، تالاب ها، آبشارها، مناطق جنگلی، کشتزارهای زراعی، مناطق کوهستانی، مراکز زیارتی، باستانی و فرهنگی می توان با جذب گردشگر در راه توسعه و افزایش درآمد تلاش کرد. محیط به عنوان رکن اصلی جریان گردشگری در تبلور فضایی برای جذب گردشگر نقش مهم ی ایفا م ی کند و ابزارهای متنوعی را درر اختیار می نهد. بنیان مدل های گردشگری در ملحوظ نمودن واژه های محیط طبیعی، محیط دست ساز و مصنوع بشر از زیر ساخت ها، فناوری وسیستم اداره واحدها ی جغرافی ایی م ی باشد که همه و همه بار جغرافیایی گردشگری را استحکام یشتر می بخشد. به طور کلی باید گفت در مفهوم محیط جغرافیایی تاکید بر حضور جامعه است و نم ی توان و یژگیها ی جامعه را از شرایط طبیعی یا مکانی جدا کرد. هر چشم انداز جغرافیایی، هماهنگی و سازگار ی انسان را با شرایط مکانی ظاهر می سازد . از آنجا که مناطق جغرافیایی هر کدام ویژگیهای خاص خود ر ا دارد ، جاذبه های طبیعی و فرهنگی نیز به تبعیت از آنها شکل می گیرند و به همین دلیل حوزه های فعالیت گردشگر ی تیر متنوع می باشد