سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: اولین همایش ملی پروبیوتیک و محصولات فراویژه

تعداد صفحات: ۲۱

نویسنده(ها):

پروانه جعفری – دانشگاه آزاد اسلامی واحد اراک، پژوهشکدده مهندسی جهاد کشاورزی
قدرت الله محمدزمانی – پژوهشکدده مهندسی جهاد کشاورزی
فرزانه الماسیان – پژوهشکدده مهندسی جهاد کشاورزی
مریم تاج آبادی ابراهیمی – دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی

چکیده:

پروبیوتیک ها برای اولین بار توسط متچنیکوف۰ در سال ۱۹۰۷ بر اساس مشاهداتش بر روی یک دهقان بلغاری مطرح گردیدند. وی مشاهده کرد که این زوستائیان به واسطه مصرف مقادیر فراوان ماست تخمیری، سالم تر بوده و کمتر به بیماری دچار می شوند و این امر را وجود میکروارگانیزم های مفیدی در ماست نسبت داد که اثرات میکروب های مضر روده را از بین می برند. وی بیان نمود که این اثرات سودمند، به خاطر سکونت لاکتوباسیلوس اسیدوفیلوس در روده ایجاد می شود واژه پروبیوتیک دارای ریشه لاتین به معنی «برای زندگی» است. این واژه اولین بار در سال ۱۹۶۵ توسط لی لی و استیل ول به تشریح توضیح مواد ترشحی یک میکروارگانیزم مورد استفاده قرار گرفت که رشد میکروارگانیزم های دیگر را تحریک می نمود. از این واژه پروبیوتیک متضاد واژه آنتی بیوتیک بود. در سال ۱۹۸۹ ، فولر تعریف فوق را به صورت زیر اصلاح نمود: پروبیوتیک ها مکمل های غذایی از میکروب های زنده می باشند که با بهبود تعادل میکروبی روده، اثرات مفیدی بر روی میزبان (انسان یا حیوان) اعمال می کنند. پروبیوتیک ها را می توان یکی از مهم ترین دستاوردهای پیشرفت تکنولوژی دانست که از شرایط طبیعی میکروارگانیزم ها در دستگاه گوارش و تعادل موجود در طبیعت الهام گرفته شده است . پروبیوتیک ها یک یا مخلوطی از چند میکروارگانیزم هستند که سبب تحریک رشد باکتری های مفید و کاهش بیماری زایی میکروب های مضر می شوند و معمولاً مکانیزم عمل آن ها متکی به جایگزینی و حیات آن ها است. پروبیوتیک ها نه تنها به عنوان محرک رشد بلکه برای تحریک دستگاه ایمنی و پیشگیری از ابتلاء به بسیاری از بیماری ها به کار گرفته می شوند.