سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: همایش گردشگری و توسعه پایدار

تعداد صفحات: ۱۸

نویسنده(ها):

پروانه عزیزی – عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد گرمسار
سیده لیلا مطهری – دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا برنامه ریزی توریسم دانشگاه آزاد اسلامی

چکیده:

استفاده و لذت گردشگر از امکانات درمانی و پزشکی و حصول بهبودی و تندرستی با استفاده از آب و هوا و جاذبه های طبیعی موجود در یک منطقهی هدف گردشگری را تحت عنوان گردشگری سلامت یا گردشگری درمانی مطرح میکنند . گردش گری درمانی و بهداشتی امروزه از رو به رشدترین بخشهای صنعت گردشگری جهان است که باعث گردیده سازمان های دستاندرکار و کشورهای علاقمند به توسعهی این صنعت، توجه ویژهای را به این بخش اختصاص دهند. امروزه تمایل مردم برای استفاده از منابع طبیعی و ویتامین ها، کاهش درد، تسلط بر استرس و افزایش سلامت روح و روان بسیار چشم گیر است . چشمه های آب معدنی در میان سایر پدیدههای طبیعی علاوه بر جنبههای زیباشناختی، از خاصیت درمانی و شفابخش بودن نیز برخوردار می – باشند. چشمههای آب گرم قابلیت درمان بیماریهای زیادی مانند پوست، اعصاب و روان، گوارشی، کم خونی، ریوی و قلبی را دارند و چنانچه بتوانیم این چشمهها را شناسایی و احیا کنیم، سالانه شاهد حضور گردشگران داخلی و خارجی بسیاری در این مناطق خواهیم بود. به دلیل عدم شناسایی چشمههای آب گرم و همچنین سرمایه گذاری محدود و نامناسب در این مناطق تاکنون نتوانسته ایم از خواص درمانی آب گرم برای درمان بیماری ها و ارتقاء سلامت در داخل و خارج از کشور به درستی استفاده نمائیم. بدین منظور در مطالعه حاضر، با استفاده از روش توصیفی– تحلیلی و مطالعات اسنادی و کتابخانه ای به معرفی و بررسی دقیق چشمههای آب معدنی منطقهی گردشگری بینظیر دماوند پرداخته شده است. بخشهایی از استانهای مازندران و تهران که در دامنهها و کوهپایههای قلهی دماوند قرار دارند، از جمله مهمترین کانونهای چشمههای معدنی ایران به شمار میآیند که متأسفانه به دلیل ضعف زیرساختهای موردنیاز تاکنون از این توانمندیها به نحو شایستهای در جلب گردش گر و توسعه ی گردش گری درمانی استفاده نشده است. این مطالعه ضمن معرفی توزیع جغرافیایی، ترکیبات شیمیایی و اثرات درمانی چشمه های معدنی منطقهی دماوند و بیان چالشهای موجود، به پیجویی راهبردهای مناسب در جهت بهرهگیری هر چه بهتر و بیشتر از آنها پرداخته است.