سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: دومین کنفرانس بین المللی معماری و سازه

تعداد صفحات: ۱۶

نویسنده(ها):

سیدرسول حسینی – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری
محمدجواد مهدوی نژاد – استادیار دانشکده هنر و معماری دانشگاه تربیت مدرس تهران
محمدحسین قاسمپورآبادی – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری

چکیده:

طبیعت بطور غریزی راه حل های بسیار کارگشا برای ما دارد زیرا ارگانیزم های گوناگون طبیعی از بدو پیدایش با آگاهی درونی دقیق می دانند که چگونه به ساخت و استفاده از مصالح و ترکیب آنها بپردازند درحالیکه انسانها ظاهرا فاقد این دانش ذاتی در طراحی و ساخت هستند و آنها باید فرابگیرند معماران و مهندسان به خاطر به وجود آمدن راهکارهای ساختاری و تکنولوژی جدید تا مدتی سرگرم استفاده از این ابداعات و به کاربردن آن در معماری به صرف رو به جلورفتن تکنیک ساخت و بهره گیری از فضای رو به جلوی صنعت بودند اما بعد از مدتی دوره ای دیگر از نگرشهای مفهومی به معماری شکل گرفت و پی گیری شد که منجر به استفاده همزمان از تکنیک و تکنولوژی ساخت با اندیشه ها و مفهومهای معماری شد که از آنجمله می توان به گرایش به معماری تکنوارگانیک یا ارگانیتک نام برد معماری تکنوارگانیک را می توان حاصل بازگشت از افراط گرایی در سازه و تکنولوژی ساختار به تعادل آن با الگوگرفتن از طبیعت در فرم و سازه دانست