سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: همایش ملی بوم های بیابانی، گردشگری و هنرهای محیطی

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

احمد مقدسی – دانشجوی کارشناسی ارشد مرمت و احیای بناهای تاریخی
محمدحسین مقدسی – دانشجوی دکتری طراحی صنعتی

چکیده:

ازدیدگاه حفظ ارزشهای معماری پایدار بهره گیری از نورروز درفضاهای داخلی مساجد اقلیم گرم و خشک همواره با محدودیت هایی روبرو بودها ست نیاز به استفاده از نورروز جهت تامین روشنایی مورد نیاز و درمقابل جلوگیری از ورود آفتاب سوزان کویر به داخل فضاها سبب آفرینش فنون نوآورانه ای درمعماری ایرانی گردید این تکنیکها به تدریج همراه با توسعه مفاهیم معنایی فضا دردوران های مختلف معماری اسلامی تکامل یافته که سبب تفاوت های کمی درکاربرد آنها درابنیه مساجد می باشد دراین مقاله ضمن تحلیل جایگاه نور درمعماری مسجد به برسی فنون رایج درنورگیری مساجد واقع دراقلیم گرم و خشک ایران پرداخته شده و ضمن مطالعه میزان کاربرد این تکنیکها درچندنمونه مسجد منتخب ازچهاردوره تاریخ معماری اسلامی ایران درقالب منحنی های رشد و زوال ارایه گردیده است دراین بازه تاریخی که از ابتدای دوره اسلامی تا دوره قاجاریه ادامه می یابد سعی شده است ضمن رعایت اصل تداوم درمعماری ایرانی باتوجه به پایه های نظری تحقیق دلایل فرازونشیب هریک از این فنون نیز تجزیه و تحلیل گردد