مقاله تولید داربست های نانولیفی بر پایه پلی کاپرولاکتون-کیتوسان-پلی وینیل الکل برای مهندسی بافت پوست که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در خرداد و تیر ۱۳۹۲ در علوم و تکنولوژی پلیمر (فارسی) از صفحه ۱۶۰ تا ۱۷۰ منتشر شده است.
نام: تولید داربست های نانولیفی بر پایه پلی کاپرولاکتون-کیتوسان-پلی وینیل الکل برای مهندسی بافت پوست
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پلی کاپرولاکتون
مقاله کیتوسان
مقاله داربست های نانولیفی
مقاله مهندسی بافت
مقاله ترمیم زخم

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: قلی پور کنعانی عادله
جناب آقای / سرکار خانم: بهرامی سیدهژیر
جناب آقای / سرکار خانم: جغتایی محمدتقی
جناب آقای / سرکار خانم: صمدی کوچکسرایی علی

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
امروزه استفاده از مخلوط پلیمرهای طبیعی و سنتزی در تولید داربست های زیستی به دلیل قابلیت دستیابی به ویژگی های مطلوب، بسیار مورد توجه پژوهشگران قرار گفته است. در این پژوهش، داربست های نانولیفی مخلوط پلی کاپرولاکتون- کیتوسان- پلی وینیل الکل از محلول مخلوط پلیمرها با نسبت ۲: ۱: ۱٫۵ به روش الکتروریسی تهیه شد. بررسی های میکروسکوپ الکترونی نشان دهنده دستیابی به نانوالیافی با قطر متوسط ۱۳۶±۲۱ nm و شکل شناسی بسیار یکنواخت بدون دانه تسبیحی است. آزمون های استحکام کششی و اندازه گیری زاویه تماس روی شبکه نانولیفی نشان می دهد، اضافه شدن پلی کاپرولاکتون سبب بهبود خواص مکانیکی و فیزیکی شبکه حاصل می شود. به عنوان یک نتیجه، افزودن پلی کاپرولاکتون به مخلوط سبب حفظ تمامیت فیزیکی شبکه حاصل در محیط آبی بدن شده است. برای بررسی مقدار زیست سازگاری و بررسی خواص زیستی داربست تولید شده، سلول های فیبروبلاست روی نمونه های مدنظر کشت داده شدند. نتایج آزمون های زیستی نشان دهنده سلول سازگاری بسیار عالی داربست های نانولیفی حاصل بوده است. در بحث مهندسی بافت، روی نیمی از داربست ها سلول های بنیادی مزانشیمی بند ناف انسانی کاشته شده است. برای بررسی چگونگی اثربخشی داربست های حاصل در ترمیم زخم، مطالعات بالینی بر پوست پشت موش های صحرایی با بررسی ترمیم زخم های برشی تمام عمق انجام شده است. نتایج پاتولوژی نشان دهنده اثر بخشی بسیار مناسب داربست های نانولیفی در مقایسه با نمونه های کنترل (بدون داربست) است. زخم های ترمیم شده با داربست در روز دهم پس از جراحی به حد نهایی ترمیم رسیدند، در حالی که زخم های گروه کنترل پس از ۱۵ روز به این حد ترمیم دست یافتند. همچنین، اثر بهبود داربست های با سلول بنیادی در مقایسه با داربست های بدون سلول به دلیل قابلیت کلاژن سازی سلول های بنیادی بهتر بوده است.