سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش ملی آموزش در ایران ۱۴۰۴

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

سیدغلامرضا اسلامی – دکترای معماری، گرایش برنامه ریزی توسعه، دانشیار دانشکده معماری، پرد
رضا نقدبیشی – دانشجوی دکتری تخصصی معماری، دانشکده هنر و معماری، واحد علوم و تحقیقا

چکیده:

این مقاله تلاش دارد تا نظرات نگارندگان را در ارتباط با برخی از شیوه های متداول آموزش طراحی در مدارس مختلف معماری کشور ترسیم کرده و بر اساس آموزه های مکتب اسلام و انتظارات برنامه های توسعه بالادستی پاره ای از ویژگی های سامانه آموزش معماری را در افق ۱۴۰۴ پیشنهاد نماید. در این ارتباط روش آموزشی درون زا، که هدف اصلی آن پاسخگوئی مناسب به نیاز کاربران و کارفرمایان، به فعل درآوردن استعدادهای بالقوه دانشجویان در جریان حرکتی مداوم از عمق نظریه ها به سطح محصولات طراحی شده و بالعکس می باشد مورد تآکید قرار می گیرد. در این روش آموزشی، آموزش دهنده و آموزش گیرنده، در محیطی تخصصی، با بکار گیری استعدادهای فطری، غریزی و اکتسابی خود از طریق تجربه بکار گیری اطلاعات و ارتباطات به توسعه کیفی زندگی می پردازند. گرچه، هنر و معماری جدید با مسئله روبروست هنر و معماری اسلامی با راز مواجه است و این تفاوت کلیدواژهای را به دست میدهد که بتوان بر مبنای آن آموزش مترتب بر آنها را مورد مقایسه قرار داد. بدین ترتیب، شیوه های مختلف طراحی و چگونگی پیدایش و خلق مکانهای معنوی و اسلامی از اهمیت ویژه برخوردار می گردد. لذا، این مقاله تلاش دارد تا با رویکردی تحلیلی، همگام با توسعه کیفی آموزش معماری، مفاهیم بنیادین معماری اسلامی را نیز از طریق نقد وضع موجود و برنامه ریزی برای رسیدن از وضع ایده آل به وضع ممکن مورد کاوش قرار دهد.