سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش ملی توسعه پایدار در مناطق خشک و نیمه خشک

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

سارا دشت گرد – کارشناس ارشد معماری
آرش ارشد – دانشجوی مدیریت گردشگری

چکیده:

معماری و اقلیم پیوند تنگاتنگ و تاثیرات متقابلی بریکدیگر دارند. به منظور تامین آسایش و آرامش انسان ابنیه نه تنها باید با ساکنان خود بلکه باید با موقعیت و بستر اقلیمی و جغرافیایی خود ارتباط تنگاتنگ داشته باشد لذا با توجه به اقلیم و بوم در طراحی نقش مهمی را ایفا می کند، به نحوی که طراحی ساخت و ساز بدون شناخت پس زمینه ها و شرایط تاثیر گذار اقلیمی و طبیعی امکان پذیر نبوده و پروژه را با شکست مواجه می نماید. با توجه به تنوع اقلیم در خاک پهناور ایران لزوم شناخت مجزا و ارائه راه حلهایی در راستای ارتقای معماری پایدار با رویکرد معماری بومی و همساز با طبیعت، امری ضروری به نظر می رسد. دراین مقاله با در نظرگرفتن منطقه ابیانه اصول و ضوابط معماری بومی سنتی حاکم بر این اقلیم مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است. ارزشهایمعماری سنتی و سنت ارزشهای زیست محیطی معماری سنتی ایران واجد ارزشهای بسیارفراوان در شیوههای گوناگون استفاده بهینه از انرژی و بهره برداری اکولوژیک ازانواع انرژیها و خصوصا کاربرد انرژیهای پایدار و بی زیان است. در این مقاله مفهوم پایداری که نشان دهنده تغییرات در الگوها و روش زندگی میباشد سخن خواهیم گفت. ابتدا اصول و مبانی طراحی پایدار گفته می شود و سپس به مسکن پایدار و اصول طراحی و روشهای بومی پایدار مسکن در منطقه ابیانه پرداخته می شود.