سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: دومین کنفرانس برنامه ریزی و مدیریت محیط زیست

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

حسن فتحی زاد – دانشجوی کارشناسی ارشد بیابانزدایی دانشگاه ایلام
نسیبه پاکباز – دانشجوی کارشناسی ارشد زراعت، دانشکده کشاورزی دانشگاه ایلام

چکیده:

توسعه پایدار در حقیقت ایجاد تعادل میان توسعه و محیط زیست است. یکی از الزامات توسعه پایدار اینست که منابع طبیعی به عنوان میراث جمعی بشریت، به گونه ای محافظت شوند که علاوه بر پاسخدهی به نیاز های نسل حاضر، نیازهای نسل های آینده را نیز داشته باشد. یکی از جنبه های مهم توسعه پایدار حفظ محیط زیست است.منابع طبیعی در کشور مرکز ثقل فعالیت های پایدار اقتصادی و اجتماعی است و در فرایند تولید غذا همین منابع هستند که نقش مهم ترین نهاده ها را بازی میکنند.پس برای حفظ آنها و جلوگیری از تخریب محیط زندگی باید به جنبه های مختلفی از فعالیت های اقتصادی و اجتماعی که ایجاد بستر مناسبی برای پایداری محیط زیست نقش دارند توجه نمود. باید مردم را از اهمیت منابع طبیعی اگاه ساخت و به صورت جدی به اجرای راهکارهای مبارزه با فقر و کنترل جمعیت در جامعه پرداخت، سیستم های کشاورزی را به سمتی سوق داد که بیشترین تولید را همراه با کمترین الودگی زیست محیطی داشته باشند، همچنین باید با مدیریت صحیح و اجرای طرح های مشارکتی افراد را متعهد ساخت که برای جلوگیری از روند تخریب منابع طبیعی خود به عنوان تنها عامل حفظ بقای بشر تلاش کنند. حرکت بسوی توسعه پایدار، نیاز به تغییرات بنیادی در نگرش و رفتار بشر دارد. لذا پیشرفت در این راستا، بستگی به آگاهی و آموزش عمومی داردکه در آن مفاهیم و پیام های کلیدی آموزشی برای توسعه پایدار را در هم آمیزد.