سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: همایش منطقه ای توریسم و توسعه

تعداد صفحات: ۱۶

نویسنده(ها):

هادی صادقیان – کارشناس ارشد جغرافیا گرایش برنامه ریزی شهری
امید حسن پور – کارشناس ارشد جغرافیا گرایش برنامه ریزی شهری
سیده لیلا خدابخشی – کارشناس ارشد جغرافیا گرایش برنامه ریزی توریسم

چکیده:

گرد شگری از قدیم با انگیزههای متفاوت صورت میگرفت .در ایران گردشگری به معنای امروزی از دهه ۱۳۳۰ آغاز شد، بومگردی سبب رشد شخصیت و ارتقاء معرفت از فرهنگها میگردد .اسلام نیز سیر در طبیعت را تفکری برای اهل علم میداند .از جمله شاخه های گردشگری اکوتوریسم است .که از دهه ۱۹۷۰ وارد ادبیات جهان شده هر سال هم در مقایسه با گردشگری دو برابر رشد دارد و به معنای سفرهای مسوولانه و هدفمند به طبیعت است .در میان گزینههای مختلف گردشگری ، بومگردی با حفظ محیط زیست ، التزام به توسعه جوامع و احترام به ویژگیهای فرهنگی از جمله گزینهای است که بیشترین سازگاری با مفهوم پایداری را دارد .ازابعاد اکوتوریسم می توان دامنه نوردی، توریسم کوچ ، طبیعت درمانی ، ورزشهای ساحلی، شکار و از جاذبه های طبیعی کشور به قله های مرتفع، دریاچه ارومیه، جنگلهای شمال، رودخانه ها، آبهای معدنی و … اشاره نمود، حفظ تنوع زیستی، مشارکت در تامین رفاه اجتماعی از اهداف اکوتوریسم میباشد، همچنین کمک به اقتصاد محلی و ترویج فرهنگ زیست محیطی از اثرات مثبت اکوتوریسم و آلودگی ، تخریب محیط و نابودی گونه های جانوری و گیاهی از اثرات منفیآن میباشد .برای حفظ اکوتوریسم پایداری آن بایستی مد نظر باشدکه با سازماندهی، برنامه ریزی درست، مشارکت مردم محلی و آموزش می توان به آن رسید .سازمان محیط زیست برای تحقق اصل پنجاه قانون اساسی در راستای توسعه پایدار وظایف دشواری دارد. کشور ایران با بیش از ۱۶۴۸۰۰۰ کیلو مترمربع مساحت دارای ۱۸۸۰ کیلو متر نوار ساحلی در خلیج فارس ودریای عمان و ۶۳۰ کیلو متر نوارساحلی در دریای خزر است . خصوصیات جغرافیایی ، ایران را به کشوری منحصر به فرد در جهان تبدیل کرده است. گردشگری ساحلی از بزرگترین فعالیتهای جهان است که با رشد شتابنده خود به فعالیتی چندمنظوره تبدیل شده است