سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: کنفرانس ملی توسعه پایدار و عمران شهری

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

سعیده نوروزی – کارشناس ارشد طراحی شهری
مهران علی الحسابی – استادیار دانشگاه علم و صنعت ایران

چکیده:

امروزه دراکثر شهرهای معاصر جهان با معضل رشدناموزون شهرها و از آن ره گسستگی و عدم انسجام ساختاری این شهرها مواجه ایم قطعات شهری بصورت ناپیوسته و رشته رشته و گونه ای بیگانه از هم در حال شکل گیری هستند درمطالعه ساختاری شهرهای ایران تغییر شکل تکمیلی به شکل پیوسته درساختار ارگانیک بافت شهر تا زمان دگرگونی هایی که مدرن خوانده می شود صورت غالب بوده است این دگرگونی ها در بدون رخته به الگوهای گذشته عناصر ثابت را به گونه ای بیگانه و گسسته از گونه قبل به شهر می آورند و دراین حین تداوم تاریخی کالبدی و اجتماعی بافت شهری را می گسلد از آنجا که شهرها ما چه در توسعه و چه حتی در افزایش قلمرو فضایی توسعه پیرمونی کمتر از یک فرایند برنامه ریزی شده تبعیت کرده اند لذا برخی از ظرفیت ها و قابلیت های موثر در رشد موزونواندیشمندانه آنها ازجمله اراضی بازیافتی مورد توجه قرارنگرفته اند القا این تداوم ساختاری شهرها اکنون در روند توسعه پایدار شهری می تواند پاسخ زمینه ای مناسبی به شرایط موجود و اقدامی درجهت تجدید حیات پایدار شهر می باشد براین اساس هدف از این مقاله آشنایی با مفهوم تجدید حیات پایدار شهری و ا راضی بازیافتی و چگونگی عملکرد این اراضی در انسجام ساختاری و فضایی شهرها درچارچوب یک روش توصیفی می باشد که درنهایت نتایج تحقیق با توجه به مفاهیم و تعاریف ذکر شده به عنوان الگوهایی درجهت طراحی و برنامه ریزی الگوهای جدید در قالب یک روش تحلیلی ارایه خواهد شد.