سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: یازدهمین کنفرانس مهندسی حمل و نقل و ترافیک ایران

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

علی خاکساری – دانشیار- دانشگاه علامه طباطبائی
شهرزاد طهماسبی تهرانی – دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی توسعه منطقه ای دانشگاه علامه طباط

چکیده:

الگوی توسعه مبتنی بر حمل و نقل همگانی یکی از الگوهای توسعه شهری است که بر محوریت حمل ونقل عمومی استوار است . امروزه این رویکرد در بسیاری از شهرها، در سراسر جهان مورد استفاده قرار می گیرد. [ ۱] در جریان گسترششهر نشینی و توسعه شهری، بخشحمل و نقل به طور همزمان دارای دو نقش مهم و کلیدی تاثیر گذاری و تاثیر پذیری بر روند توسعه بوده است. شکل گیری فرم شهرهای جدید به طور عمده تحت تاثیر طرق حمل و نقل جاده ای و ریلی بوده و در سوی دیگر بافت و قالب شهرها با [ بکارگیری سامانه های حمل و نقل شهری و میزان توفیق آنها در انجام وظایف خود گره خورده است.[ ۲هدف این مقاله بررسی مفهوم، ویژگی و مزایای توسعه مبتنی بر حمل و نقل همگانی است که شیوه های حمل ونقلی نظیر پیاده روی و دوچرخه سواری ایمن را پیشنهاد می دهد در حالیکه سایر راهکارهای کوتاهمدت و بلند مدت برای نجات شهرهایی مانند تهران راه به جایی نبرده است. روش این پژوهش توصیفی- تحلیلی و بر مبنای مطالعات کتابخانه ای و بررسی منابع روز دنیا می باشد نتیجه این شد که زمان آن فرا رسیده است که شهر تهران با توجه به مشکلات پیش رو و عدم جوابگویی راه حل های کوتاه و بلند مدت بهتر است که توسعه حمل و نقل همگانی محور را بعنوان راه حل پایدار و مناسب شهری برگزیند.