مقاله تقیه ابزار سیاسی شیعه در ایجاد حکومت که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۹۱ در علوم سیاسی از صفحه ۲۳۱ تا ۲۷۶ منتشر شده است.
نام: تقیه ابزار سیاسی شیعه در ایجاد حکومت
این مقاله دارای ۴۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ابزار سیاسی
مقاله تقیه
مقاله شیعه
مقاله حکومت
مقاله اسرار
مقاله افشا

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: جعفری هرندی محمد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
تقیه در لغت عربی به معنای بر حذر داشتن، ترساندن و دور کردن آمده است و لذا شخص پارسا را متقی یا تقی می نامند و در معارف شیعه، آن هم از اواخر سده نخستین هجری به بعد بدین معنا به کار رفته که شخصِ امامی مذهب، برای دفع ضرر از خود یا گروهش، می تواند و یا باید، برخلاف باور خویش و برابر نظر مخالف مطلبی اظهار یا عملی انجام دهد. این مقوله که در فرهنگ سیاسی شیعه جایگاه ویژه دارد و فقها برای جرح و تعدیل گفتار متعارضِ منقول از پیشوایان و راست آزمایی چنین منقولاتی، همواره به کار می برند، بیشتر در زمانی مطرح و مورد عمل قرار گرفته که شیعه داعیه حکومت داشته و با غاصبان حق خویش مبارزه سیاسی می کرده است و لذا می توان آن را «ابزار سیاسی» نامید که مشروعیت آن مورد تایید امامان مذهب بوده است. به همین جهت وقتی این مبارزات به بار نشست و حکومت عباسی در مقیاس حداقلی حقانیت علویان را با واگذاری ولایتعهدی به امام شیعیان به رسمیت شناخت، دوران تقیه پایان یافت. بررسی این روند، نحوه مبارزات سیاسی شیعه در طول تاریخ با اتکاء به مقوله تقیه را در سه مقطع بازگو می کند و این نحوه عمل می تواند ملاک حقوقی و فقهی برای عملکرد فعلی باشد.