سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: کنفرانس بین المللی انسان، معماری، عمران و شهر

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

عطیه محمددزاشیبی – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران غرب،گروه معماری، تهران، ایران
منصور صمیمی – دکترای معماری، مدرس دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران غرب، تهران، ایران

چکیده:

امروزه یکی از شاخص های رشد و ارتقای علمی در هر کشوری، شکوفایی و تجلی خلاقیت مردمان آن است. از این رو جوامعی که بتوانند خلاقیت را در میان شهروندان خود احیا و شکوفا سازند، از میزان قابل توجهی رشد و توسعه علمی برخوردار خواهند شد و بر عکس به هر میزان که به پرورش خلاقیت درکشوری کم توجهی گردد، رکود علمی، صنعتی و فرهنگی برای آن جامعه دور ازانتظار نخواهد بود.و با توجه به اینکه ساختمان های موجود در یک شهر عمده ترین و اصلی ترین عناصر در خلق سیمای شهری محسوب می شوند که می توانند به طور مستقیم و غیر مستقیم بر روح و روان شهروندان و همچنین میزان خلاقیت آنها وبه دنبال آن در به وجود آمدن شهری خلاق تاثیر بگذارند، لذا در اینجا به نقش و اهمیت هر چه بیشتر معماران و لزوم پرورش خلاقیت در آنها به عنوان خالقان اصلی سیمای شهر پی می بریم.از آنجا که خلاقیت و راههای پرورش آن مفهومی بسیار گسترده و وسیع دارد که ذکر تمامی آنها در این مقاله مختصر نمی گنجد، لذا در تحقیق حاضر که به روش تحلیلی کتابخانه ای انجام شده، سعی بر آن شده است که بیشتر به بررسی یکی از ابعاد مهم آن که گانیه آن را نوعی حل مساله و گیلفورد آن را بر اساس تفکر واگرا تعریف کرده است بپردازیم.