مقاله تغییرات پلاسمایی استئوکلسین و پروتیین شماره چهار اتصالی رتینول در بیماران با کارسینوم مدولاری تیرویید که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در فروردین ۱۳۹۳ در مجله دانشکده پزشکی از صفحه ۲۲ تا ۲۶ منتشر شده است.
نام: تغییرات پلاسمایی استئوکلسین و پروتیین شماره چهار اتصالی رتینول در بیماران با کارسینوم مدولاری تیرویید
این مقاله دارای ۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کارسینوم مدولاری تیرویید
مقاله استئوکلسین
مقاله پروتیین شماره چهار اتصالی رتینول

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: لطفی جبار
جناب آقای / سرکار خانم: تقی خانی محمد
جناب آقای / سرکار خانم: ظریف یگانه مرجان
جناب آقای / سرکار خانم: شیخ الاسلامی سارا
جناب آقای / سرکار خانم: هدایتی مهدی

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: سرطان تیرویید شایع ترین تومور بدخیم غدد اندوکرین بوده و مسوول حدود ۱% سرطان ها در انسان می باشد. استئوکلسین، مهمترین پروتیین غیر کلاژنی استخوان است. پروتیین های اتصالی رتینول خانواده ای از پروتیین ها هستند که به طور عمده ناقل رتینول در بدن می باشند. به منظور بررسی اثر وجود کارسینوم مدولاری تیرویید بر متابولسیم استخوان و بافت چربی، میزان پلاسمایی دو ترکیب مذکور اندازه گیری شد.
روش بررسی: جمعیت مورد مطالعه شامل ۴۶ فرد مبتلا به کارسینوم مدولاری تیرویید و ۴۴ فرد سالم بودند. افراد مبتلا پس از تشخیص از طریق نمونه بیوپسی در مراحل اولیه فراخوانده شده و پس از تکمیل فرم رضایت نامه وارد مطالعه شدند. میزان پلاسمایی هورمون ها با روش الایزای ساندویچ اندازه گیری و نتایج به دست آمده توسط نرم افزار SPSS ویراست ۱۶ با روش t مستقل آنالیز گردیدند.
یافته ها: میانگین غلظت پلاسمایی استئوکلسین در افراد بیمار ۳۳٫۱±۳٫۵ (Mean±SD) ng/ml و در افراد سالم۱۲٫۵±۱٫۲ ng/ml  بود (OR=1.04) (P=0.001) میانگین غلظت پلاسمایی پروتیین شماره چهار اتصالی رتینول در افراد بیمار و سالم به ترتیب ۸۲٫۵±۲٫۷ g/mml و ۲۲٫۸±۱٫۶ g/mml بود (OR=2.1) این اختلاف از لحاظ آماری معنادار بود (P=0.001).
نتیجه گیری: با توجه به اختلاف غلظت پلاسمایی دو هورمون مذکور در افراد بیمار نسبت به افراد سالم، احتمال می رود وجود کارسینوم مدولاری در غده تیرویید بر متابولیسم بافت استخوان و بافت چربی تاثیرگذار بوده و لذا دو ترکیب یاد شده پتانسیل استفاده در تایید تشخیص یا پی گیری درمان را دارند.