مقاله تغییرات محتوای پرولین و گلیسین بتایین در مرحله جوانه زنی دانه های سویا رقم پرشینگ تحت تاثیرشوری و ژیبرلین که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۰ در گیاه و زیست بوم از صفحه ۸۶ تا ۱۰۱ منتشر شده است.
نام: تغییرات محتوای پرولین و گلیسین بتایین در مرحله جوانه زنی دانه های سویا رقم پرشینگ تحت تاثیرشوری و ژیبرلین
این مقاله دارای ۱۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پرولین
مقاله پلی اتیلن گلیکول
مقاله تنش
مقاله جوانه زنی
مقاله سویا
مقاله شوری
مقاله گلیسین بتایین

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مبرا شهناز
جناب آقای / سرکار خانم: ساطعی آرین
جناب آقای / سرکار خانم: قربانلی مه لقا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
در پژوهش حاضر تاثیرات تنش شوری ناشی از کلرور سدیم ۵۰ میلی مولار و تنش اسمزی ناشی از محلول پلی اتیلن گلیکول ۶۰۰۰ اهم فشار با آن با غلظت ۶۴ گرم بر لیتر با و یا بدون ژیبرلین (۱۰ میکرو گرم بر میلی لیتر) در حین رویش دانه های سویا رقم پرشینگ (Glycine max L.cv.Pershing) مورد بررسی قرار گرفته است. دانه ها طی یک دوره زمانی ۴۸ ساعته با محلول های فوق (محلول ژیبرلین و یا آب مقطر به عنوان شاهد) آبیاری شدند، در پایان هر ۸ ساعت درصد جوانه زنی و نیز محتوای پرولین و گلیسین بتایین مورد اندازه گیری قرارگرفت. بر اساس نتایج حاصل تیمارهای نمکی و پلی اتیلن گلیکول قادر به ایجاد تاخیر در جوانه زنی دانه ها هستند و ژیبرلین این تاخیر را جبران می نماید. به نظر می رسد که تیمار نمکی به ویژه با ایجاد تاخیر در افزایش محتوای پرولین و گلیسین بتایین موجب تاخیر در جوانه زنی است. افزایش تدریجی محتوای پرولین و گلیسین بتایین در تنش نمکی به طور احتمالی مکانیسم مهم مقابله با تنش های مزبور در حین رویش دانه هستند ژیبرلین به تنهایی و یا توام با تنش های به کار رفته در این پژوهش باعث حفظ و یا افزایش محتوای ترکیب مورد سنجش بوده است. پاسخ مقاطع زمانی مختلف به ویژه مراحل جوانه زنی مطلق و رشد در طی ۴۸ ساعت به تیمارهای مورد استفاده به طور لزوم مشابه نمی باشد.