سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: سیزدهمین همایش ملی بهداشت محیط

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

محمدرضا زارع – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی بهداشت محیط دانشکده بهداشت دانشگاه علو
کاظم ندافی – دانشیار دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی تهران
مسعود یونسیان – دانشیار دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی تهران
محمود علی محمدی – استادیار دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی تهران

چکیده:

با توجه به کاربرد رو به گسترش نانوذرات ، ورود آنها به فاضلابهای صنعتی و غیر صنعتی و احتمال ورود آنها به منابع آب ، بررسی اثرات سمی احتمالی این مواد در محیط های آبی ضروری می نماید . لذا در این مطالعه سمیت بالقوه نانو ذرات ZnO و TiO2 بر دافنیا مگنا بررسی شده است. روش بررسی : غلظتهای مختلف از محلولهای نانو ذرات ZnO و TiO2 تهیه شد و نوزادان دافنیا مگنا به منظور مواجهه با نانوذرات وارد محلولهای تهیه شده گردید. مرگ و میر ناشی از غلظت های مختلف این دو نانو ذرات در زما نهای مختلف ثبت شد. نتایج مرگ و میر با استفاده از آنالیز پروبیت در نرم افزار SPSS ver 16.0 جهت محاسبه LC50 استفاده شد. یافته ها: طبق آزمایشات و آنالیز پروبیت اثر سمی نانو ZnO بر دافنیا مگنا پس از ۱۲ ساعت مواجهه در غلظت ۱/۲۲mg/L و پس از ۹۶ ساعت مواجهه د رغلظت ۰/۲۵mg/L آشکار شد. ۴۸LC50 ساعته نانو ZnO بااستفاده از دافنیا مگنا نیز ۲/۱۴mg/l بدست آمد. همچنین غلظت بدون اثر سو ء(NOEC) در زمان ۴۸ ساعت ۰/۸۶mg/l و ۱۰۰% مرگ و میر در غلظتهای بیش از ۴/۴۶mg/l بدست آمد. نتایج آزمایشات در مورد نانو TiO2 نشان داد که ۴۸LC50 ساعته برابر با ۲۷۰۵mg/L می باشد که بسیار بیشتر از نانو ZnO بود. نتیجه گیری : با توجه به نتایج حاصله می توان گفت سمیت حاد نانو ذرت اکسید روی در محیط های آبی بسیار بیشتر از سمیت نانو ذارت اکسید تیتانیم می باشد . بنابراین دفع و و ضع قوانین نربوط به نانوذرات اکسید روی باید با دقت بیشتری همراه باشد.