سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: دومین کنفرانس ملی مهندسی و مدیریت ساخت

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

سید حسن داماد ممقانی – دانشکده عمران و محیط زیست-دانشگاه امیرکبیر
امیرحسین یزدان شناس – دانشکده مهندسی صنایع- مدیریت سیستم و بهره وری دانشگاه آزاد اسلامی سیس
بهراد رضایی – دانشکده عمران و محیط زیست-دانشگاه امیرکبیر
مجتبی فرخ شاد – دانشکده عمران و محیط زیست-دانشگاه امیرکبیر

چکیده:

در کنکاشهای مربوط به عدم قطعیت محیطی باید تغییر و پیچیدگی محیط سازمان مد نظر قرار گیرد تا پژوهش و تحقیق مورد نظر سطحی و ظاهری نباشد از این حیث در تعیین سیاستهای مدیریت بحران ، تحقیق حاضر به درجه بندی شدت شرایط ایجاد شده در بحران ها برای سازمان می پردازد. از انجا که متغیرهای زیادی در ایجاد انواع گوناگون وضعیت های بحرانی در سازمان های مختلف نقش دارند. در جهت درجه بندی وضعیت های بحرانی ابتدا متغیرهایی را که بیشترین تاثیر را در ایجاد بحران های گذشته داشتند، شناسایی و پس از اعمال نظر گروه خبرگان درباره اهمیت هر یک از این متغییر ها نسبت به هم، وضعیت های مختلف ایجاد شده برای سازمان مورد ارزیابی قرار گرفت. با توجه به نوع بحران ایجاد شده ممکن است که بعضی از پارامترها در ایجاد وضعیت بحرانی نقشی نداشته باشند که در این صورت بر مبنای معیارهای انتخاب شده توسط تیم خبرگان ، پارامتر مورد نظر حذف می گردد. طبق بررسی های انجام شده ، مکانیسم اعمال درجه بندی وضعیت های بحرانی در بحران های گذشته قابلیت مناسبی در تشخیص وضعیت های بحرانی را داراست.