سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: ششمین کنگره ملی مهندسی عمران

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

مهرنوش گلستانی – دانشجویکارشناسی ارشد عمران آب دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی
مهرنوش هدایتی زاده – دانشجوی کارشناسی ارشد عمران آب
محمدرضا کاویانپور – دانشیارگروه عمران دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین طوسی

چکیده:

تعیین دبی حداکثر سالیانه حوزه ها برای طراحی سازه های هیدرولیکی از جمله سرریز سدها و کاهش خسارات ناشی از شکست آنها از اهمیت ویژه برخوردار است اما کمبود یا فقدان داده های ثبت شده مربوط به جریانهای آبی در محل سازه های هیدرولیکی سبب می شود تا نتوان دبی طراحی را تعیین نمود. روشهای متفاوتی از جمله هیدروگراف واحد مصنوعی روشهای تجربی روندیابی سیل، انتقال مستقیم اطلاعات هیدرولوژیکی و تحلیل منطقه ای سیلاب جهت تعیین دبی سیلاب د ر ایستگاههای فاقد آمار وجود دارد که تحلیل منطقه ای سیلاب را می توان بعنوان یکی از مناسب ترین این روشها نام برد در مقاله حاضر ابتدا دبی حداکثر لحظه ای سیلاب برای ۱۹ ایستگاه درمنطقه مورد مطالعه با ازمون ران تست برای تصادفی بودن داده ها مورد بررسی قرارگرفته و سپس با روش نسبت نرمال داده های هر ایستگاه بازسازی شدند تا نواقص آماری هر ایستگاه برطرف گردد.