سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: دومین سمینار ملی امنیت غذایی

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

علی ثریائی – هیت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بابل
اسماعیل قهرمان – دانشجوی کارشناسی ارشدمدیریت بازرگانی
امیر اسدپورگنجی – دانشجوی کارشناسی ارشدمدیریت بازرگانی
آزاده باطبی – دانشجوی کارشناسی ارشدمدیریت بازرگانی

چکیده:

برای به دست آوردن محصول مطلوب وسالم مورد پذیرش مصرف کننده، تنها داشتن مواد اولیه مناسب و تکنولوژی روزآمد کافی نیست،بلکه برای ایجاد هم آهنگی بین عوامل موثر در کیفیت و پذیرش محصول توسط مصرف کننده الزامی می باشد. به رویکردی که هدف اصلی آن تغییر و یادگیری کارکنان و افزایش مهارتهای لازم جهت ایفای موثر وظایف شغلی است ، آموزش گفته میشود . هدف اصلی آن تغییر یادگیری و کمک به رشد فرد و نیز توانمند کردن وی برای ایفای نقشی کارآمدتر در در جهت رشد وتعالی سازمانی میباشد.رویکرد آموزش، فرایند کسب دانش و مهارت و رفتارهایی که موجب توانائی کارکنان در برابر تغیرات محیطی می شود. با استفاده از رویکرد سیستم ها، آموزش در صنعت به عنوان یک ابزار سازمانی برای توسعه منابع انسانی، تاکید و نتایج آموزش و بازگشت سرمایه گذاری به جای برنامه های آموزشی از در چند دهه اخیر بیش از هر دوران دیگر در طول تاریخ بشری، بکار برده می شود.رویکرد یادگیری کارکنان از طریق فعالیت ها و روشهای گوناگونی صورت می گیرد بیشترین یادگیری ،آموزش حین کار میباشد. عصر تغییرات پرشتاب علمی و تکنولوژیکی، سازمانها را بر آن داشته تا با کسب بهترین منابع و مدیریت صحیح آن بتوانند به رقابت بپردازند. در کشورهای صنعتی بیش از ۰۹ % غذای مردم از طریق صنایع مربوطه در اختیارشان قرار می گیرد که آلودگی آنها فاجعه آفرین است. داشتن سیستم مدیریت کبفبت ،کارکنانی آشنا و ماهربه اصول و فرآیندهای ایمنی و بهداشت کار می تواند امنیت مواد غذائی ، حصول اطمنیان عواملی مانند بو ، رنگ ،طعم،مزه،وضیت ظاهری محصولدسترسی همه مردم در تمام اوقات به غذای کافی برای داشتن یک زندگی « راتضمین نماید. بانک جهانی در سال ۶۰۹۱ امنیت غذایی را به صورت سالم تعریف نموده است . بنابراین آموزش و بهسازی کوشش مداوم و برنامه ریزی شده به وسیله مدیریت برای بهبود سطوح شایستگی کارکنان ،عملکرد و امنیت سازمانی است .