سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: چهارمین کنفرانس مهندسی معدن ایران

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

مقداد کردستانی – دانشجوی کارشناسی ارشد فرآوری مواد معدنی دانشگاه شهید باهنر کرمان
عباس سام – عضو هیات علمی بخش مهندسی معدن دانشگاه شهید باهنر کرمان
محمدعلی اربابیان – کارشناس ارشد فرآوری مواد معدنی مجتمع معدنی و صنعتی گل گهر

چکیده:

سولفور و کلر بیش از حد مجاز، به عنوان عناصر اصلی مزاحم در فرآیندهای تولید گندله و فولاد محسوب می شوند. باکاهش عیار گوگرد و کلر در مراحل فرآوری، می توان از نتایج مخرب این عناصر در مراحل بعدی جلوگیری نمود. همچنین، با کاهش ورود گازSO2به هوا، از آلودگی محیط زیست کاسته می شود. حد مجاز سولفور و کلر درکنسانتره نهایی )خوراک کارخانه گندله سازی(، بترتیب ۰/۳۵ درصد وppm70است. با توجه به مطالعات پراش اشعه ایکس وSEMمیزان کلر موجود در نمونه ها )کنسانتره ترppm 9455 ثبت شد و مشخص گردید که کلر در کانی های سیلیکاته وجود دارد. سولفور به طور عمده در کانی پیریت تجمع دارد و میزان آن در کنسانتره تر ۰/۷۶%است. با استفاده از مطالعات کانی شناسی و انجام آزمایش های لوله دیویس روی سنگ آهن مجتمع گل گهر، مناسب ترین دامنه ابعادی برای آزادسازی پیریت از مگنتیت، محدوده۷۵+۵ – میکرون بدست آمد. آزمایش های فلوتاسیون و لوله دیویس نشان داد کهd80معادل ۱۵ میکرون، اندازه بهینه ذرات به منظور کسب حداکثر بازیابی آهن و حداقل سولفور در کنسانتره است. در تحقیق حاضر، با استفاده از روش شستشوی نمونه ها، میزان کلر تا % ۰۵ کاهش یافت