مقاله تعیین نحوه توارث و مکان یابی ژن های کنترل کننده صفات زراعی در جو که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز و زمستان ۱۳۹۱ در زیست فناوری گیاهان زراعی از صفحه ۳۵ تا ۴۸ منتشر شده است.
نام: تعیین نحوه توارث و مکان یابی ژن های کنترل کننده صفات زراعی در جو
این مقاله دارای ۱۴ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله جو
مقاله تجزیه میانگین نسل ها
مقاله مکان یابی QTL
مقاله نقشه ژنتیکی
مقاله گزینش به کمک نشانگر

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: رحیمی منیره
جناب آقای / سرکار خانم: ابراهیم پور فرشاد
جناب آقای / سرکار خانم: عشقی روهام

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
در این تحقیق، یک جمعیت F2:3 حاصل از تلاقی دو رقم جوی Hiberna و Pfyner جهت تعیین نحوه توارث به روش تجزیه میانگین نسل ها و همچنین شناسایی نواحی ژنومی (QTL) کنترل کننده عملکرد و اجزاء آن از طریق نشانگرهای ریزماهواره، مورد استفاده قرار گرفت. تجزیه میانگین نسل ها نشان داد که اگرچه در کنترل اکثر صفات زراعی هر دوی اثرات افزایشی و غالبیت نقش داشتند، اثرات غالبیت و اثرات متقابل غیرآللی بیشترین سهم را در توارث صفات روز تا رسیدگی، تعداد دانه در خوشه، طول خوشه و ارتفاع بوته به خود اختصاص دادند. پارامترهای ژنتیکی نظیر وراثت پذیری نشان داد که اداره صفت تعداد پنجه تحت تاثیر اثرات افزایشی بود. با اینکه اثرات افزایشی مهم ترین نقش را در تکوین صفت عملکرد دانه در بوته داشتند این صفت از وارثت پذیری قابل توجهی برخوردار نبود. نقشه پیوستگی ۱۵۹ نشانگر ریزماهواره با پوشش ژنومی ۱۰۳۰٫۵ سانتی مورگان تهیه گردید. بر اساس روش مکان یابی فاصله ای مرکب برای صفات روز تا رسیدگی، تعداد پنجه، وزن هزار دانه، ارتفاع بوته، طول خوشه، تعداد دانه در خوشه و عملکرد دانه به ترتیب ۲، ۴، ۲، ۴، ۱، ۴ و ۷ ناحیه ژنومی مکان یابی شد. در میان QTL های شناسایی شده در این مطالعه ۱۰ ناحیه ژنومی توسط سایر محققین گزارش شده بود، که این امر نشان دهنده اهمیت و پایداری این نواحی در جمعیت های مختلف است. نتایج این تحقیق همچنین نشان داد که صفت عملکرد دانه تحت تاثیر تعداد زیادی ژن کوچک اثر بود، که این امر گزینش مستقیم برای اصلاح این صفت را با مشکل مواجه خواهد کرد. دو QTL از والد ‘Pfyner’ بر روی کروموزوم های ۱H و ۲H (qgs-1 و qnt-2a) شناسایی شد که بصورت معنی دار باعث افزایش تعداد دانه در خوشه و تعداد پنجه شدند. در نتیجه در جمعیت در حال تفرق مورد بررسی می توان از این نواحی ژنومی به عنوان شاخص های گزینشی مناسب برای اصلاح غیرمستقیم عملکرد استفاده کرد.