مقاله تعیین میزان آلومینیوم باقیمانده ناشی از کاربرد آلوم و پلی آلومینیوم کلراید در حذف کدورت آب های کدر که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۳ در مجله علمی دانشگاه علوم پزشکی گرگان از صفحه ۸۲ تا ۸۸ منتشر شده است.
نام: تعیین میزان آلومینیوم باقیمانده ناشی از کاربرد آلوم و پلی آلومینیوم کلراید در حذف کدورت آب های کدر
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آلوم
مقاله پلی آلومینیوم کلراید
مقاله حذف کدورت
مقاله آلومینیوم باقیمانده
مقاله تصفیه آب

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مهدی نژاد محمدهادی
جناب آقای / سرکار خانم: علیمحمدی نساء
جناب آقای / سرکار خانم: ارباب مجنی ساجده
جناب آقای / سرکار خانم: سلطانی آمنه
جناب آقای / سرکار خانم: امانبایی عالیه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: در فرایند زلال سازی آب به منظور ته نشینی ذرات کلوییدی از مواد منعقد کننده مختلفی مانند سولفات آلومینیوم (آلوم) و پلی آلومینیوم کلراید استفاده می شود. استفاده از هر دو نوع منعقد کننده در فرایند انعقاد باعث باقی ماندن مقداری آلومینیوم در آب می شود که اگر مقدار آن از استاندارد تعیین شده تجاوز کند؛ اثرات مخربی بر روی سلامت انسان و محیط زیست خواهد داشت. این مطالعه به منظور تعیین میزان آلومینیوم باقیمانده ناشی از کاربرد آلوم و پلی آلومینیوم کلراید در حذف کدورت از آب های کدر انجام شد.
روش بررسی: در این مطالعه آزمایشگاهی کدورت های به کار رفته در نمونه آب شامل کدورت های کم (کمتر از۱۰-۳۰ NTU )، کدورت متوسط (۱۰۰-۱۳۰ NTU) و کدورت های بالا (۲۰۰-۲۳۰ NTU) بود که با استفاده از پودر کائولین به صورت مصنوعی ساخته شد. نمونه های آب به میزان یک لیتر در ۶ جار ریخته شد و پس از تنظیم pH و افزودن ماده منعقد کننده، آزمایش جار طی مرحله اختلاط سریع طی زمان ۳۰ ثانیه و با شدت اختلاط ۱۰۰ دور در دقیقه و سپس در مرحله اختلاط کند با شدت ۲۰ دور در دقیقه و به مدت ۱۵ دقیقه و مرحله ته نشینی به مدت ۳۰ دقیقه انجام گردید. نمونه برداری برای به دست آوردن راندمان حذف کدورت و میزان آلومینیوم باقیمانده صورت گرفت. تعیین کدورت مطابق روش نفلومتری و توسط دستگاه کدورت سنج و تعیین آلومینیوم طبق روش اریوکروم سیانینR  انجام شد.
یافته ها: میزان آلومینیوم باقیمانده توسط کاربرد پلی آلومینیوم کلراید در آب هایی با کدورت کم، متوسط و زیاد به ترتیب ۰٫۰۰۶، ۰٫۰۵ و ۰٫۰۷ میلی گرم در لیتر و میزان آلومینیوم باقیمانده توسط کاربرد آلوم در آب هایی با کدورت کم، متوسط و زیاد به ترتیب ۰٫۰۶۵، ۰٫۱۵ و ۰٫۲۲ میلی گرم در لیتر بود. بین دوز مصرفی آلوم و پلی آلومینیوم کلراید با میزان آلومینیوم باقیمانده ارتباط آماری معنی داری به دست آمد (P<0.05).
نتیجه گیری: پلی آلومینیوم کلراید، به دلیل حساسیت کمتر به تغییرات pH و کاهش غلظت آلومینیوم باقیمانده در آب تصفیه شده نسبت به آلوم برتری داشته و می تواند به عنوان یک منعقد کننده مناسب استفاده شود.