مقاله تعیین فراوانی عوارض تعبیه و میزان بقای کاتترهای موقت ورید مرکزی در بیماران همودیالیزی تحت درمان در بیمارستان شهید هاشمی نژاد تهران طی سال های ۹۰-۱۳۸۹ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در اسفند ۱۳۹۱ در علوم پزشکی رازی (مجله دانشگاه علوم پزشکی ایران) از صفحه ۲۳ تا ۲۹ منتشر شده است.
نام: تعیین فراوانی عوارض تعبیه و میزان بقای کاتترهای موقت ورید مرکزی در بیماران همودیالیزی تحت درمان در بیمارستان شهید هاشمی نژاد تهران طی سال های ۹۰-۱۳۸۹
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کاتتر ورید مرکزی
مقاله بقای کاتتر
مقاله عوارض

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: شاهمرادی محمدکاظم
جناب آقای / سرکار خانم: خوانین ‌زاده مرتضی
جناب آقای / سرکار خانم: موسوی کانی کاوه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: در اواخر دهه ۷۰ با ابداع کاتترهای ورید مرکزی جهت انجام همودیالیز، یک تغییر بنیادین در درمان بیماران نیازمند به دیالیز به وجود آمد و در حال حاضر استفاده از کاتترهای ورید مرکزی (Central Vein Catheter -CVC) یک روش کاربردی و شایع می باشد. با افزایش میزان استفاده از این روش ها، روشن شدن میزان دقیق این عوارض برای جراحان اهمیت بیشتری پیدا می کند. لذا، در این مطالعه به تعیین فراوانی عوارض این کاتترها و میزان بقای آنها در بیماران همودیالیزی تحت درمان در بیمارستان شهید هاشمی نژاد تهران طی سال های ۹۰-۱۳۸۹ پرداخته شد.
روش کار: در این مطالعه مقطعی – توصیفی اطلاعات حاصل از فرم های پرونده تمام بیماران در گروه سنی بالای ۱۸ سال که از تاریخ بهمن ۱۳۸۹ الی تیر ماه ۱۳۹۰ جهت همودیالیز به بیمارستان شهید هاشمی نژاد تهران مراجعه نموده بودند و برای آنها کاتتر ورید مرکزی جایگذاری شد، به روش سرشماری (Census) جمع آوری شد. به این ترتیب پرونده ۱۵۰ بیمار وارد این مطالعه شد. محل های کاتتر، عوارض مربوط به کاتتر، Cr، Hb، میزان بقای کاتترها و معیارهای دموگرافیک بیماران جمع آوری و تحلیل شد.
یافته ها: از میان ۱۵۰ پرونده بررسی شده، ۱۲۲ نفر (۸۱%) مرد و ۲۸ مورد (۱۹%) زن بودند. میانگین سن این بیماران ۵۶٫۲±۱۵ سال بود (۱۹ تا ۸۷ سال). آنالیز رگرسیون بین افراد با و بدون عارضه نشان داد که افزایش سن (PR=0.78، p=0.003)، کاهش Hb (PR=0.34، p=0.04) و نیز افزایش Cr (PR=0.45، p=0.023) و BUN (PR=0.37، p=0.014) با بروز عوارض مرتبط با کاتتر به عنوان ریسک فاکتور مستقل، ارتباط آماری معنی داری دارند. میزان بقای یک ماهه کاتترهای موقت ۸۸% و بقای دو ماهه آنها ۶۹% بود.
نتیجه گیری: نرخ کلی عوارض در مطالعه بالاتر از مطالعات سایر کشورها نبود. میزان آنمی در بیماران مورد بررسی بسیار بیشتر بود. بیشترین عارضه درگیر کننده عفونت کاتتر و پس از آن ترمبوز کاتتر بود. بقای کاتتر های ورید مرکزی در ایران با مطالعات گذشته قرابت قابل قبولی دارد.