مقاله تعیین الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی و حداقل غلظت مهاری وانکومایسین در استافیلوکوک های اورئوس و کواگولاز منفی جداشده از نمونه های بالینی کودکان در تبریز که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۲ در مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی اردبیل از صفحه ۲۵ تا ۳۴ منتشر شده است.
نام: تعیین الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی و حداقل غلظت مهاری وانکومایسین در استافیلوکوک های اورئوس و کواگولاز منفی جداشده از نمونه های بالینی کودکان در تبریز
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله استافیلوکوک اورئوس
مقاله استافیلوکوک کواگولاز منفی
مقاله مقاومت آنتی بیوتیکی
مقاله حداقل غلظت مهارکننده
مقاله وانکومایسین

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: عبدلی اسکویی شهرام
جناب آقای / سرکار خانم: آهنگرزاده رضایی محمد
جناب آقای / سرکار خانم: آژنگ علی
جناب آقای / سرکار خانم: عبدی نیا بابک

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: گونه های استافیلوکوک از جمله عوامل شایع عفونت های بیمارستانی و اکتسابی از جامعه می باشند. در دهه اخیر مقاومت این باکتری ها بویژه در محیط های بیمارستانی نسبت به انواع آنتی بیوتیک ها از جمله وانکومایسین به سرعت در حال افزایش است. هدف از این مطالعه بررسی میزان مقاومت ایزوله های بالینی استافیلوکوک اورئوس و استافیلوکوک های کواگولاز منفی جداشده از کودکان مراجعه کننده به بیمارستان کودکان تبریز نسبت به آنتی بیوتیک های رایج و تعیین MIC وانکومایسین می باشد.
روش کار: در این مطالعه توصیفی و آینده نگر، طی یکسال از فروردین لغایت اسفند ماه ۱۳۹۰ تعداد ۸۸ ایزوله استافیلوکوک شامل ۵۳ گونه استافیلوکوک اورئوس و ۳۵ گونه استافیلوکوک کواگولاز منفی از نمونه های بالینی بیماران جداسازی و وارد مطالعه شدند. الگوی حساسیت آنتی بیوتیکی ایزوله ها نسبت به ۱۵ داروی ضدمیکروبی رایج با روش انتشار دیسک در آگار مطابق توصیه های CLSI و میزان MIC وانکومایسین با روش استاندارد E-test اندازه گیری شد.
یافته ها: بر اساس نتایج تست آنتی بیوگرام، وانکومایسین و ریفامپین جزو موثرترین و کلیندامایسین به همراه پنی سیلین جزو کم اثرترین داروهای ضدمیکروبی بر روی ایزوله های استافیلوکوک اورئوس و استافیلوکوک کواگولاز منفی بودند. بر همین اساس میزان شیوع سویه های مقاوم به متی سیلین استافیلوکوک اورئوس بیش از %۸۰ تعیین شد. با توجه به میزان MIC وانکومایسین بترتیب %۱۳٫۲ و %۳٫۳ ایزوله های استافیلوکوک اورئوس و استافیلوکوک کواگولاز منفی دارای مقاومت حد واسط به وانکومایسین بودند اما هیچ ایزوله مقاوم به وانکومایسین در این تحقیق شناسایی نشد.
نتیجه گیری: هر چند سویه های دارای مقاومت کامل به وانکومایسین در بین ایزوله ها یافت نشد، اما شناسایی سویه های VISA در جامعه مورد مطالعه بهمراه گزارش های متعدد از ظهور سویه های مقاوم به وانکومایسین در ایران و سایر کشورها، ضرورت دقت پزشکان در تجویز وانکومایسین بعنوان داروی اصلی در درمان عفونت های استافیلوکوکی را روشن می سازد. همچنین لزوم استفاده از روش MIC در تعیین حساسیت استافیلوکوک ها به وانکومایسین بیش از پیش آشکار می گردد.