سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش بین المللی مدیریت گردشگری و توسعه پایدار

تعداد صفحات: ۱۸

نویسنده(ها):

سیدمحمدباقر سبحانی – مربی اقتصاد دانشگاه آزاد اسلامی واحد مرودشت
سیدعلی اصغر مجلسی – مربی حسابداری
عباس طالب بیدختی – استادیار مدیریت مالی دانشگاه آزاد اسلامی واحد گچساران

چکیده:

درحال حاضر گردشگری به عنوان یک صنعت همانند صنایع دیگر در نظر گرفته می شود صنعتی که با سرعت بازدهیش شناخته می شود سرمایه گذاری کوتاه مدتی که اغلب از دارای های وابسته به آن خسارت می بیند گردشگریگردشگری را می کشد به عنوان یک موضوع شناخته شده است گردشگری درصال یک صنعت انتفاعی است و به همین دلیل آن را جزو صنایع آلوده کننده می توان برشمرد بطور واضح صنعت گردشگری باید پایداربشود گردشگری پایدار اغلب مترادف با حفظ طبیعت و بوم گردی می باشد اما توسعه گردشگری پایدار معنای وسیع تری از حفظ محیط طبیعی را میدهد به این معنی که باید توجه مناسب به مردم میزبان جوامع فرهنگ ها آداب و رسوم شیوه زندگی و سیستمهای اقتصادی اجتماعی شود گردشگری درواقع به دریافت کنندگان نهایی منفعت می رساند و به محیطی که در آن زندگی می کنند بهره ای نمی رساند درحال حاضر جهت بهره برداری مناسب از طبیعت و حفظ آن راهبردمناسبی که پیشنهاد شده بوم گردی می باشد که درحقیقت به معنای گردشگری برمبنای مسئولیت پذیری می باشد.