مقاله تضمین و گونه های آن در چکامه های صفی الدین حلی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار و تابستان ۱۳۹۲ در ادب عربی (دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه تهران) از صفحه ۱۷۱ تا ۱۹۲ منتشر شده است.
نام: تضمین و گونه های آن در چکامه های صفی الدین حلی
این مقاله دارای ۲۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله صفی الدین حلی
مقاله تضمین مصرح
مقاله تضمین مبهم

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: گنجی نرگس
جناب آقای / سرکار خانم: اشراقی فاطمه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
غلبه تقلید بر نوآوری یکی از ویژگی های بارز شعر عربی پس از سقوط حکومت عباسیان است، اما در عین حال وام گیری ادبی آگاهانه و آمیخته با خوش ذوقی و ظرافت، تداعیات و تاثیرات مناسبی برای مخاطبان دارد. در اصطلاح علم بدیع، اگر شاعری مصراع، بیت یا ابیاتی از سروده های دیگران را به شیوه تمثل و استشهاد، به وام گیرد و با همان وزن و قافیه در میان اشعار خود بگنجاند و یا به تناسب مقصود، آن را اندکی تغییر دهد، صنعتی مقبول به کار بسته که آن را تضمین گویند. یکی از شاعران مشهور و توانای این دوره صفی الدین حلی (۶۷۷-۷۵۰ ه) است که توجه ویژه ای به شاعران نام آور عرب در دوره های پیشین و فراخوانی و باز آفرینی اشعار آنان داشته و از همین رو بارها به تضمین اشعارشان پرداخته است. این پژوهش با تامل در دیوان حلی – از یک سو – و مراجعه به دیوان شعرای متقدم – از سوی دیگر – ضمن باز شناسی موارد فراوانی از انواع تضمین و کاربرد آن در دیوان این شاعر، به معرفی منابع اصلی (با ذکر ابیات و عبارات شاعران پیشین) در دوره های متوالی تاریخ می پردازد تا افزون بر بیان گونه های تضمین و کارکردهای آن در شعر صفی الدین حلی، شیوه بهره گیری هنرمندانه این شاعر از صنعت تضمین را روشن سازد.