ترکیب منابع در مقاله

یک دلیل مهم برای نوشتن مقاله، جمع آوری و ارائه ی منابع اصلی در زمینه موضوعی خاصی است. بنابراین تنها مورد مهم این است که باید این گونه منابع را به طور برجسته ای در مقاله ی خود نشان دهید؛ نه اینکه آنها را پنهان کرده یا در استناد کردن به آنها کوتاهی کنید.

به عنوان یک سیاست کلی، برای مشخص کردن یک منبع در متن مقاله ی خوداطلاعات کافی ارائه کنید. به خاطر داشته باشید که خواننده ی مقاله ی شما برای هر منبع در صفحه ی “آثار استنادی “، اسناد و مدارک کاملی خواهد داشت. گاهی اوقات نیاز به هیچ ارجاع پرانتزی ندارید، برای مثال:”«برد» همه کتاب خود را به موضوع اسطوره شناسی ملویل اختصاص داده است” (البته اگر از «برد» فقط یک کتاب در “آثار استنادی”موجود باشد). با این حال، اگر بخش خاصی از یک کتاب را ذکر می کنید، شماره ی صفحات را هم اضافه کنید:

جیمز برداشما را متقاعد می کند که ملویل “ادبیاتی نمادگرایانه ” را به تصویر کشیده است.(۱۹)

سعی کنید همیشه این استناد استاندارد را به کار برید. زیرا خواننده را از ابتدا و انتهای منابع اقتباس شده – همان طور که بعداً توضیح داده خواهد شد – آگاه می سازد.

– شروع با نام نویسنده و پایان با شماره ی صفحه

یک نقل قول یا تفسیر را با نام نویسنده آغاز کنید و با شماره ی صفحه ای که درون پرانتز قرار می دهید، پایان دهید: به گفته هربرت ملویل استفاده ی کودکان از بازی های ویدیوئی هماهنگی دست ها و چشمان آنها را بهبود می بخشد ( ۴۵)

این تفسیر کاملاً برای خواننده مشخص می کند که ایده ی اقتباس شده از کجا شروع و در کجا پایان می پذیرد.

توجه کنید هنگامی که نویسنده مطالب ذکر شده را نمی آورد، استفاده از یک منبع تا چه حد مبهم است:

استفاده ی کودکان از بازی های ویدیوئی، هماهنگی دست ها و چشمان آنها را بهبود می بخشد. همچنین آنها مغز خود را به وسیله ی کار کردن با معماها و موانع گوناگون تمرین می دهند.” ورزش ذهنی در بازی های ویدیوئی و رقابت با همبازی ها برای کودکان و توسعه ی فیزیکی، اجتماعی و ذهنی آنها اهمیت دارد” (نورفلیت ۴۵).

چه چیز اقتباس شده بود؟ آیا فقط نقل قول پایانی از «نورفلیت» بود؟ در حقیقت کلی پاراگراف – هم تفسیر اولیه و هم نقل قول – از زبان «نورفلیت» بود. نورفلیت کارشناسی در زمینه ی مباحث مطرح در این پاراگراف است. بنابراین نام او در مقاله باید به صورت برجسته ای ذکر شود، همان گونه که در زیر نشان داده شده: هربرت نورفلیت موافق استفاده ی کودکان از بازیهای ویدیوئی است. وی می گوید این بازی ها هماهنگی دستها و چشمان آنها را بهبود میبخشد و مغز آنها را به وسیله ی معماها و موانع گوناگون تمرین می دهد. نورفلیت چنین بیان میکند: “ورزشی ذهنی در بازیهای ویدیوئی و رقابت با همبازیها برای کودکان و توسعه ی فیزیکی، اجتماعی و ذهنی آنها اهمیت دارد ( ۴۵)

پاراگراف بالا سه کاربرد صحیح را نشان می دهد:

۱. منبع را به دقت و با امانت داری کامل معرفی می کند.

۲. هم تفسیر و هم نقل قول را به روش صحیحی استفاده می کند.

۳. تحقیقات نویسنده ی مقاله را در مورد موضوع نشان می دهد.

– قرار دادن نام و شماره ی صفحه در پایان مطالب اقتباس شده

اگر مایل باشید می توانید نام نویسنده ی معتبر و شماره ی صفحه را در انتهای نقل قول یا تفسیر بیاورید، اما به خواننده ی خود با گذاشتن علامتی نشان بدهید که اقتباسات از کجا شروع می شوند: در منبعی چنین توضیح داده شده که DNA در کروموزوم ها در طول تکثیر سلولی باید دقیقاً کپی شود. “هر رشته ی DNA، یک الگوی او – آسیس برای شکل گرفتن یک رشته ی جدید ایجاد می کند که به تشکیل دو مولکول کامل منجر می شود” جاستیس، مودی و گریوز ۴۶۲)

با آغازی مثل “در منبعی چنین توضیح داده شده”، نویسنده نشان می دهد که مطالب اقتباس شده از کجا شروع می شوند. در مثال بعدی، خواننده احتمال دارد نتواند تشخیص دهد که کدام نقل قول ها از نویسنده ی معتبر است:

«هرمن ملویل» نمادهای مربوط به تناسخ، معصومیت، دریاهای نخستین، سایه ای که انسآنها را تسخیر می کند و بسیاری نمادهای دیگر را به کار برده است. او “ادبیات نمادگرایانه ی ” نوینی را برای آمریکا به تصویر می کشد (برد ۱۹).

به خاطر داشته باشید که برای خواننده جای شروع مطالب اقتباسی شده رامشخص کنید:

کتاب اسماعیل چنین توضیح می دهد که هرمن ملویل نمادهای مربوط به تناسخ، معصومیت، دریاهای نخستین، سایه ای که انسآنها را تسخیر می کند و بسیاری نمادهای دیگر را به کار برده است. نویسنده معتقد است ملویل “ادبیات نمادگرایانه ی ” نوینی را برای آمریکا به تصویر می کشد (برد ۱۹)

 ذکر یک منبع هنگامی که نامی از نویسنده آورده نشده است

وقتی در صفحه عنوان نامی از نویسنده به میان نیامده، نام مقاله، مجله، پژوهشنامه با کتاب و یا نام مؤسسه انتشاراتی آن را ذکر کنید.

توجه: در انتهای صفحه ی اول و یا در پایان مقاله، به دنبال نام نویسنده بگردید