سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: کنفرانس بین المللی انسان، معماری، عمران و شهر

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

طاهره برقی – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری
جلال نخعی – استادیار دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران غرب

چکیده:

امروزه بخش چشمگیری از اقتصاد هر جامعه ای در زمینه ساختمان سازی مورد استفاده قرار می گیرد.در نتیجه حداکثر توجه اکثر سرمایه داران این صنعت به این موضوع منعطف می گردد که حداقل میزان هزینه در برابر حداکثر میزان سود دهی را داشته باشند.این مهم مستلزم این موضوع است که کلیه عوامل اجرایی قادر به این موضوع باشند که با زوایای مختلف طرح و اجرا پیش از شروع پروژه آشنایی پیدا کرده و برای آن چاره ای بیاندیشند. برنامه ریزی فرآیندی است که طراح پیش از ورود به مرحله طراحی ، موظف به انجام آن می باشد. برنامه ریزی یکی از مراحل طراحی می باشد که با انجام آن کادر اجرایی اعم ار طراحان، مالکین و سایر عوامل اجرایی با موضوع و اهداف یک پروژه که برگزفته از نیازهای استفاده کنندگان، محیط و بستر پروژه می باشد آشنا می گردند و برای هریک از آیتم ها راه حلی ارایه می دهند.این موضوع گام بزرگی جهت نزدیک شدن صاحبان صنعت ساختمان برای رسیدن به اهدافشان بر می دارد.مراکز توانبخشی نیز یکی از بناهای عمومی است که از میان سایر کاربری های هر جامعه از اهمیت فوق العاده ی برخوردار است، چرا که کاربران آن در درجه اهمیت بالاتری قرار می گیرند و آسیب های وارده از عدم برنامه ریزی طرح، اثرات مخرب شدید تری بر روحیه و میزان کارآمدی این قشر وارد خواهد کرد.لذا در این پژوهش ابتدا به بررسی ضرورت برنامه ریزی معماری و الگوی صحیح برنامه ریزی می پردازیم و نهایتا موضوع برنامه ریزی و الگوی تدوین شده را در طراحی یک مرکز توانبخشی مورد نقد و بررسی قرار می دهیم.