سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: کنفرانس بین المللی انسان، معماری، عمران و شهر

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

مریم فرهادی – دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات قزوین
کمال رهبری منش – هیت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد قزوین

چکیده:

هدف از این پژوهش، شناخت الگوهای فضای باز و سرپوشیده و بسته و بررسی تعاملات بین فضاهای زندگی معاصر نسبت به دوران گذشته و الزامات معماری فضاهای جمعی مطابق با زندگی جدید می باشد. محدودیت های موجود در شهرهای بزرگ، منجر به گسترش ساخت مجتمع های مسکونی و توجه به تامین نیازهای فیزیکی، آن هم نه به صورت کامل شده است. مبحث تعاملات اجتماعی در طراحی فضای شهری از اهمیت ویژه ای برخوردار است و پژوهشهای زیادی پیرامون این مطلب صورت گرفته است در حالی که در معماری فضاهایی که امکان افزایش تعاملات اجتماعی می گردند و ویژگیهای کالبدی آن، کمتر مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. یافته های تحقیق نشان می دهد که استفاده از مفاهیم الگوی فضا در معماری معاصر مجتمع های مسکونی باعث بهبود فضاها و ارتباط بین فضا و شیوه زندگی ساکنین می گردد. از جمله مفاهیمی که نیاز به بازنگری در معماری معاصر دارد فضای جمعی میباشد که در گذشته تعاملات اجتماعی در فضاهای باز (حیاط) و پوشیده (ایوان،…) اتفاق می افتاد اما در معماری معاصر فضاهای پوشیده کاملاً از میان رفته است و فضای باز صرفاً محل عبور و مرور گذشته است و لازم است فضای جمعی تحت عنوان فضاهای مشاع، در سه الگوی فضایی بسته، پوشیده و باز تواماً با هم در مجتمع های مسکونی به جهت افزایش تعاملات اجتماعی طراحی گردد.