سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش ملی آموزش در ایران ۱۴۰۴

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

علیرضا یوزباشی – دانشجوی دکترا آموزشی دانشگاه تهران
حیدر چوپانی – دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت آموزشی دانشگاه تهران
مجتبی زارع خلیلی – دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت آموزشی دانشگاه تهران

چکیده:

گسترش و ارتقای کیفیت و افزایش متناسب برنامه های آموزشی کارکنان در جهت ایجاد دانش فنی و دانش اجتماعی و کار مولد در جهان امروز یک ضرورت است. یکی از راه های ارتقای کارایی نیروی انسانی در هر سازمانی آموزش ضمن خدمت کارکنان می باشد. هیچ کس در بدو ورود به سازمان با تمام جنبه ها و زیر و بم های شغل خود آشنا نیست و باید مدت زمانی بگذرد تا کار را بخوبی یاد بگیرد که این امر با دوره های آموزش ضمن خدمت محقق خواهد شد. از طرف دیگر امروزه سازمان ها بر فراهم سازی فرصت های یادگیری برای کارکنان در سطوح متفاوت سازمانی تاکید داشته و هم زمان با افزایش توجه به آموزش انتظارات و توقعات نیز ارتقاء یافته است. اگر در گذشته برگزاری دوره های آموزشی و شرکت دادن کارکنان در آنها اقناع کننده به نظر می رسید، امروزه از آموزش انتظار می رود که بتواند تحقق اهداف سازمانی را تسهیل نماید. بنابراین در نظام آموزش سازمان ها علاوه بر انجام آموزش، باید اثربخشی این دوره ها نیز مورد توجه قرار گیرد. در همین راستا یک برنامه آموزشی، تنها زمانی می تواند ارزشمندی خود را توجیه کند که شواهد قابل اطمینان و معتبری در مورد تاثیر آموزش بر بهبود عملکرد شرکت کنندگان عرضه کند. این امر به یاد می شود. به عبارت دیگر ارزش « اثربخشی آموزش » جنبه مهمی از آ موزش اشا ره دارد که معمولا ا ز آ ن با عنوان آموزش نیز مانند سایر فعالیت های سازمانی از طریق تعیین آن در دستیابی به اهداف سازمان اندازه گیری می شود. لذا به همین منظور مقاله حاضر به بررسی تأثیر عواملی می پردازد که بر اثربخشی این دوره های آموزش تاثیر می گذارد.