علیرغم وجود مشکلات زیست محیطی از قبیل :  آلودگی هوا، زباله، فرسودگی و کمبودهای عمومی محلهای(فضای سبز، آموزشی، بهداشتی و…) و کالبد نیمه سنتی محله، به دلیل ویژگیهایی از جمله نزدیکی به مراکز عمده خرید و امنیت ، ساکنان ، ماندن و سکونت را بر کوچ به سایر محلات ترجیح میدهند و بیشتر مایل به بهبود کیفیت محیط مسکونی تا انجام اقداماتی که باعث اشتغال اجباری آنها از محله میگردد، میباشند.

محله ابیوردی محل سکونت مردم بومی و ساکنان اولیه با منشأ تولد محلهای میباشد.  تنوع قومی، اجتماعی و گروهی به چشم نمیخورد.

حضور گروههای غیربومی مهاجر و نامأنوس با فرهنگ و روابط اجتماعی محلهای ناچیز است . بنابراین محله از نظر ترکیب اجتماعی جمعیت همگن است . یعنی«شکاف اجتماعی»بسیار ناچیز است .

بنابراین ساخت اجتماعی و اقتصادی محله علیرغم فرسودگی نسبی کالبدی همگن و شکاف اجتماعی و اقتصادی ناچیز در حفظ هویت محلهای به لحاظ فرهنگی بسیار با اهمیت میباشد. در نتیجه شکاف اجاره و شکاف قیمت املاک بسیار کم و تلاشها برای اعیان سازی محله بایستی بر رفع کمبودهای عمومی و مشکلات زیست محیطی و توانمند نمودن ساکنان برای پذیرش نقش اعیان سازی متمرکز شود.  یعنی توسعه بایستی از«درون »به وجود آید و به دلیل «شکاف ناچیز اجاره و قیمت املاک»هرچند با ورود شرکتهای ساختمانی و یا اتخاذ الگوی نوسازی بزرگ مقیاس از نظر اقتصادی سودآور خواهد بود اما با مقاومت ساکنان روبرو خواهد شد.

دگرگونی در ابیوردی منجر به آگاهی بیشتر عموم ، شناخت عمومی مردم در برخورد با فضا، جایگیری فضا به عنوان نقطه عطفی برای هویت بخشی، توسعه احساس غرور و تعلق ، دستیابی به اتحاد اجتماعی و حفاظت آگاهانه از محیط زیست خواهد شد .