سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین کنفرانس ملی مدیریت بحران، زلزله و آسیب پذیری اماکن و شریانهای حیاتی

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

رامین ساعد موچشی – دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه تهران
فرشید عشق آبادی – دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه تهران

چکیده:

راههای ارتباطی یکی از مهمترین عناصر در افزایش یا کاهش آسیب پذیری یک شهر است تعدد مسرهای دسترسی شهر بر کاهش میزان آسیب پذیری و کاهش تلفات تاثیر به سزایی خواهد داشت این پژوهش بر آن است تا با استفاده از آمار و اطلاعات موجود در خصوص شهر تهران به کنکاش در ارتباط با سطح آسیب پذیری بافت شهری به تناسب سلسله مراتب شبکه معابر در ارتباط با زلزله بپردازد تحلیل ها نشان ا زاین دارد که مناطق مرکزی و تا حدودی حاشیه ای شهر تهران بیشترین شکاف را در نسبت میان برخوردار ی از معابر دسترسی سریع با فشردگی بافت دارند این در حالی است که مناطق حاشیه غربی شرقی و شمالی تهران که حاصل توسعه های اخیر شهر می باشند و توسعه بافت همگام با ایجاد شبکه های شریانی شهری بوده است تا حدودی شرایط متفاوت می باشد و نسبت برخورداری ازمعابر دسترسی سریع با فشردگی بافت سطح دراین مناطق متعادلتر می باشد.