سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: دومین همایش علمی سراسری دانشجویی جغرافیا

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

ابراهیم رستم گورانی – کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری( نویسنده ارائه کننده)
مریم بیرانوندزاده – کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری
سهیلا بیرانوندی – کارشناس علوم اجتماعی

چکیده:

رشد انفجاری جمعیت شهرنشین کشور، عدم توجه به شبکه شهری و نحوه پراکنش مراکز و کانونهای شهری در پهنه سرزمین از یک سو و رشد شتابان شهرنشینی از سوی دیگر به گسیختگی و عدم انسجام در ساختار فضایی منجر شده است. همچنین روند رو به رشد شهرنشینی در دهه های اخیر همگام با مهاجرتهای شدید روستا شهر همزمان با سیر تحولات اقتصادی- اجتماعی و سیاسی از مهم ترین عوامل ایجاد الگوی نامتوازن و رشد پدیده نخست شهری در استان هرمزگان بوده است. گرایش به شهرنشینی در استانهرمزگان از روند حاکم بر کل کشور تبعیت می کند. روش به کار گرفته در این تحقیق از نوع کمی- تحلیلی است. نتایج حاصله بیانگر این است: براساس قاعده رتبه- اندازه، شهر بندرعباس بر طبق آمار ۱۳۸۵ به عنوان شهر برتر در استان بر عدم تعادل افزوده است. بر اساس دوره های آماری ۶۵ و ۷۵ نیز این روند در استان هرمزگان دیده می شود. که فاصله میان شهر بندرعباس با شهرهای پایین دست آن یعنی میناب، بندرلنگه، رودان و دیگر شهرهای استان زیاد بوده و شهرهای کوچکتر و کم جمعیتتر از بندرعباس نتوانسته اند جمعیت مطلوب خود را کسب کنند. شهر بندرعباس نیز جایگاه خود را به عنوان شهر برتر در شبکه شهری استان حفظ کرده است. از طرف دیگر بر اساس تکنیک اسکالوگرام در میان بخش هایشهرستان بندرعباس با به کارگیری ۱۸ شاخص توسعه، بخش مرکزی که شهر بندرعباس نیز در آن قرار دارد. توانسته رتبه اول را به خود اختصاص دهد و بخش فین در رتبه دوم قرار گرفته است. این امر توانسته تمام امکانات و خدمات در بخش مرکزی و شهر بندرعباس متمرکز ساخته و بخش های دیگر شهرستان با توجه به داشتن پتانسیل ها ی زیاد، از توسعه عقب نگه داشته شوند. بدین ترتیب از یکطرف شهر بندرعباس در میان شهرهای استان جایگاه خود را به عنوان نخست شهر حفظ کرده و فرصت ها ی اقتصادی را درخود نگه داشته و از طرف دیگر در شهرستان بندرعباس بخش مرکزی نیز به عنوان بخش برتر تمام امکانات را در خود متمرکز کرده است که این امر در آینده می تواند مشکلات فراوانی را برای شهرهای دیگر استان به وجود بیاورد