سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: دومین کنفرانس ملی مدیریت بحران

تعداد صفحات: ۱۶

نویسنده(ها):

براتعلی خاکپور – دانشیار دانشگاه فردوسی مشهد
محمدهادی جاوید – دانشجوی دکتری
سیدعلی حسین پور – دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری
مریم ابراهیم پور – دانشجوی کارشناسی ارشد شهرسازی

چکیده:

درکناربسیاری ازعلوم و دانشهای مطرح درجهت کاهش آسیب درزمان بحران دانش شهرسازی را میتوان از جمله علوم و دانشهای موثردانست که جامعه گسترده تری را تحت پوشش خود قرار میدهد درواقع دانش شهرسازی به علت نقش کلیدی در فرایند توسعه کالبدی شهر و شکل دهی به ابعاد کمی و کیفی توسعه میتواند عامل موثری درمقیاس کلان به منظور تجهیز و توانمندسازی سکونتگاه های شهری دربرابر شرایط ناشی از بحرانهای ناگزیر طبیعی یا بحرانهای ناشی از عوامل انسانی به حساب آید. یکی ازمسائل موردتوجه امروز کلان شهر تهران کمبود فضاهای باز قابل استفاده درمواقع بحران است بطوریکه تناسب لازم میان سطح فضای ساخته شده تراکم ساختمانی و فضای باز قابل استفاده درمواقع بحران وجود ندارد بدیهی است فضاهای بازشهری را می توان درمواقع بحران به عنوان پایگاه های امدادرسانی نیروهای عمل کننده و نیز درصورت امکان برای اسکان های بزرگ اضطراری و اسکان موقت مورد بهره برداری قرار داد.