سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: چهارمین کنفرانس برنامه ریزی و مدیریت شهری

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

محمدرضا بمانیان – دانشیار دانشکده هنر و معماری،دانشگاه تربیت مدرس ،تهران،ایران
فهیمه یاری – کارشناس ارشد مهندسی معماری،دانشگاه تربیت مدرس،تهران،ایران
سید علی حسین پور – دانشجوی دکتری،برنامه ریزی شهری،دانشگاه فردوسی مشهد،ایران
مصطفی شمشیر بند – دانش آموخته معماری و کارشناس ارشد طراحی شهری،دانشگاه تربیت مدرس،تهر

چکیده:

به دنبال آلودگی هوا که متاثر از مصرف بالای سوخت های فسیلی درجهان کنونی می باشد سیاست کاهش استفاده از وسایل نقلیه شخصی می تواند راهگشا باشد و این امر با طراحی و تقویت فضاهای پیاده محور امکان پذیر میب اشد با بررسی تاریخ شهرسازی ایران می توان دریافت که شهرها درگذشته از قابلیت پیاده مداری بالایی برخوردار بوده و پیاده روی به عنوان صالی ترین الگوی جابجایی مردم درداخل کانونهای زیستی به دلیل کم هزینه بودن یا دردسترس بودن آسان برای کلیه اقشار جامعه به شمار می رفت این امر پس از انقلاب صنعتی و سلطه ماشین ها برشهر بسیار کمرنگ گردید تا بدان جا که فقدان این فضاهای پیاده محور شهرها را دچار مشکل نموده و برنامه ریزان و طراحان شهری ناگزیر به ارایه راهکارهایی درجهت احیا این فضاها برآمدند هدف ازاین تحقیق ارایه راهکارهای استفاده از فضاهای پیاده محور درراستای کاهش آلاینده ها دربحث مدیریت شهرهاست روش تحقیق این مقاله مبتنی برروش تحلیل توصیفی بوده و اطلاعات موردنیاز آن با استفاده از روش کتابخانه ای جمع آوری شدهاست نتایج بدست آمده دراین مقاله نشان میدهد که مدیریت شهری با رویکرد به احداث گذرهای ویژه عابرپیاده درصورت انجام مکان یابی صحیح و ایجاد تسهیلات لازم برای عابریان پیاده می تواند به عنوان راه حلی جهت تشویق پیاده روی کاهش مصرف سوخت حذف آلاینده ها بالا بردن ایمنی رفاه اجتماعی و افزایش رونق اقتصادی کاربرد داشته باشد.