سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: یازدهمین کنفرانس مهندسی حمل و نقل و ترافیک ایران

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

امیررضا ممدوحی – استادیار دانشکده مهندسی عمران و محیط زیست، دانشگاه تربیت مدرس، تهران
محمود صفارزاده – استاد دانشکده مهندسی عمران و محیط زیست، دانشگاه تربیت مدرس، تهران
ابوالفضل طاهرپور – کارشناسی ارشد راه و ترابری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، بلوا
مهدی یزدان پناه – کارشناسی ارشد راه و ترابری

چکیده:

افزایش روزافزون وسایل نقلیه شخصی و به تبع آن ترافیک شهری و حومه شهری جادهها از یکسو ونگرانیهای زیست محیطی و آلودگی ناشی از این وسایل نقلیه از سوی دیگر، نیاز به توسعه حمل و نقل همگانی(به خصوصمترو) را بیشاز پیشنمایان میسازد. در این مقاله با استفاده از دو گروه اطلاعات حاصل از پیمایش در قالب ترجیح بیان شده و ترجیح مشاهده شده، به بررسی تغییر سهم وسایل نقلیه در دسترسی بهفرودگاههای امام خمینی و مهرآباد پرداخته شده است. پیمایشهای انجام شده به صورت ۲۴ ساعته و به شکل مصاحبه حضوری در سالن پیشخوان این فرودگاهها درآبان سال ۱۳۸۹ و اردیبهشت و خرداد ۱۳۹۰ انجام شد.تحلیل تعداد ۱۰۲۱ پرسشنامه حاصل از پیمایش رجحان مشاهده شده و ۲۹۸۰ پرسشنامه حاصل از پیمایش رجحان بیان شده، نشان میدهد که بیشاز ۹۰ درصد مسافران برای دسترسی به این دو فرودگاه از حمل و نقلخصوصی استفاده میکنند و در صورت راه اندازی مترو ۲۱٫۵ و ۲۳٫۳ درصد از مسافران تمایل به استفاده از این وسیله برای دسترسی به فرودگاههای مهرآباد و امام دارند همچنین حدود ۹ درصد از مسافران شاتل ون را بهعنوان وسیله ترجیحی خود برای دسترسی به این دو فرودگاه برگزیدند